Upholstery Backing

เบื้องหลังผ้าบุเฟอร์นิเจอร์ที่แข็งแรง อยู่ทรง และสัมผัสดี

ความสวยของผ้าบุเฟอร์นิเจอร์เริ่มจากสี ลวดลาย และผิวสัมผัสที่มองเห็น แต่ความพร้อมสำหรับการใช้งานยังขึ้นอยู่กับสิ่งที่อยู่ด้านหลังผ้า นั่นคือ Upholstery Backing หรือการเสริมด้านหลังผ้าบุเฟอร์นิเจอร์ ซึ่งช่วยพยุงโครงสร้างผ้า และปรับเนื้อสัมผัสให้เหมาะกับการตัด เย็บ ดึง และหุ้มบนรูปทรงของเฟอร์นิเจอร์

เมื่อเลือกแบ็กกิ้งได้เหมาะสม ผ้าจะมีเนื้อ มีความมั่นคง และควบคุมรูปทรงได้ดีขึ้น บางระบบยังเพิ่มความนุ่มอิ่ม ทำให้ผ้ารู้สึกเฟิร์มแต่ไม่กระด้าง อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ขึ้นอยู่กับผ้าหน้า วัสดุรอง ปริมาณสารยึดเกาะ และกระบวนการผลิต ไม่ใช่แบ็กกิ้งทุกแบบจะเพิ่มความนุ่มหรือความแข็งแรงได้เท่ากัน

Backing ช่วยอะไรกับผ้าบุเฟอร์นิเจอร์?

ผ้าต้องเผชิญแรงทั้งระหว่างการผลิตและการใช้งาน ตั้งแต่แรงดึงขณะหุ้ม แรงบริเวณตะเข็บ ไปจนถึงแรงจากการนั่งและขยับตัว การเสริมหลังผ้าที่เหมาะสมช่วยลดการเคลื่อนตัวของเส้นด้าย เพิ่มความคงตัว และช่วยให้ผ้าบางชนิดจัดการได้ง่ายขึ้น โดยเฉพาะผ้าทอค่อนข้างหลวมหรือผ้าที่ต้องการการพยุงเพิ่มเติม

ผู้ให้บริการตกแต่งสำเร็จสิ่งทออย่าง FabricBack ระบุว่า Knit Backing สามารถช่วยพยุงผ้าที่บางหรือบอบบางและลดปัญหาด้ายเลื่อนบริเวณตะเข็บได้ แต่การเลือกใช้ยังต้องพิจารณาผ้าแต่ละชนิดและการใช้งานจริงด้วย

คำว่า “เฟิร์ม” ในที่นี้หมายถึงความรู้สึกว่าเนื้อผ้ามีโครงสร้างและอยู่ตัว ส่วน “นุ่ม” หมายถึงความยืดหยุ่นหรือความอิ่มของชั้นวัสดุ สองคุณสมบัตินี้เกิดร่วมกันได้ หากเลือกผ้าหน้าและชั้นรองอย่างสมดุล ทั้งนี้ ความนุ่มของเบาะโดยรวมยังขึ้นอยู่กับฟองน้ำ ใยรอง และโครงสร้างภายในเฟอร์นิเจอร์ด้วย

Upholstery Backing มีกี่แบบ?

ไม่มีจำนวนประเภทตายตัว เพราะในวงการมีทั้งชื่อที่เรียกตามวัสดุ ชื่อสารเคลือบ และชื่อกระบวนการ บทความนี้จึงจัดเป็น 6 กลุ่มเพื่อให้เข้าใจและเปรียบเทียบได้ง่าย ไม่ใช่การกำหนดหมวดมาตรฐานสากล

1. Glue / Resin Backcoating — เคลือบสารยึดเกาะด้านหลังผ้า

กลุ่มที่มักเรียกกันว่า “กลูแบ็กกิ้ง” คือการเคลือบสารยึดเกาะหรือพอลิเมอร์ลงบนด้านหลังผ้า เช่น ระบบอะคริลิกหรือลาเท็กซ์ เพื่อช่วยยึดโครงสร้างเส้นด้าย โดยไม่จำเป็นต้องเพิ่มผ้ารองอีกชั้น

จุดเด่นคือช่วยให้ผ้าอยู่ตัว ลดการรุ่ยและการเลื่อนของเส้นด้ายบริเวณตะเข็บ พร้อมปรับความแน่นของเนื้อผ้า ผู้ผลิตสามารถปรับสัมผัสได้จากสูตรและปริมาณเคลือบ หากเคลือบมากเกินไป ผ้าอาจแข็งหรือเสียความพลิ้ว จึงต้องหาสมดุลกับผ้าหน้า Acrylic Backing ของตนช่วยเสริมเสถียรภาพและการจัดการผ้าโดยยังคงความยืดหยุ่น ส่วน Knit Backing เป็นอีกระบบสำหรับเพิ่มการพยุงและสัมผัสของผ้า

กระบวนการ: คลี่ม้วนและควบคุมความตึง → ปาดหรือเคลือบสารด้านหลัง → อบแห้งหรือทำให้สารยึดเกาะเซตตัวตามระบบ → ทำให้เย็น → ตรวจคุณภาพและม้วนเก็บ

คำว่า Glue Backing อาจถูกใช้เรียกการติดผ้ารองด้วยกาวเช่นกัน เมื่อติดต่อโรงงานจึงควรระบุว่าเป็น “เคลือบหลังอย่างเดียว” หรือ “ใช้กาวประกบวัสดุอีกชั้น”

2. Knit / Knitted Backing — เสริมหลังด้วยผ้าถัก

ใช้ผ้าถักบาง เช่น Tricot ประกบด้านหลังผ้าหน้า โครงสร้างห่วงของผ้าถักช่วยให้ชั้นรองมีความยืดหยุ่น โดยระดับการยืดขึ้นอยู่กับชนิดและโครงสร้างผ้าถักที่เลือก

เหมาะกับงานที่ต้องการเพิ่มการพยุงให้ผ้า แต่ยังต้องการให้ผ้ารับรูปทรงโค้งหรือมุมของเฟอร์นิเจอร์ได้ดี สัมผัสอาจแน่นและเต็มมือขึ้นโดยไม่ต้องเพิ่มความหนามาก การเลือกทิศทางการยืดและแรงตึงขณะประกบมีผลต่อความเรียบและการคืนตัวของผ้า

กระบวนการ: เตรียมผ้าหน้าและผ้าถัก → ลงสารยึดเกาะ → ป้อนสองชั้นเข้าลูกกลิ้งประกบ → เซตตัวตามชนิดกาว → พักผ้าและตรวจการยึดติด

3. Woven / Scrim Backing — เสริมหลังด้วยผ้าทอหรือตาข่ายเสริมแรง

ใช้ผ้าทอหรือวัสดุโครงตาข่ายเป็นชั้นพยุงด้านหลัง โดยเลือกความแน่น น้ำหนัก และทิศทางเส้นด้ายให้สอดคล้องกับผ้าหน้า คำว่า Scrim อาจหมายถึงโครงสร้างเสริมแรงที่ต่างกันตามผู้ผลิต จึงควรดูสเปกจริงประกอบ

กลุ่มนี้เน้นการควบคุมรูปทรงและการยืดตัว เหมาะกับงานที่ต้องการความอยู่ตัวชัดเจน สัมผัสมักมีโครงสร้างมากขึ้น แต่ไม่ได้ให้ความนุ่มฟูแบบโฟมหรือใยรองเสมอไป หากเลือกชั้นรองแข็งหรือหนาเกินไป อาจทำให้หุ้มส่วนโค้งได้ยากขึ้น

กระบวนการ: เตรียมผ้าหน้าและชั้นเสริม → ลงกาว → จัดแนวและควบคุมแรงตึง → ประกบด้วยลูกกลิ้ง → เซตตัว → ตรวจรูปทรงและการยึดติด

4. Non-woven Backing — เสริมหลังด้วยผ้าไม่ทอ

Nonwoven คือแผ่นเส้นใยที่ยึดเกาะกันโดยไม่ผ่านการทอหรือถักเป็นโครงสร้างเส้นด้าย สามารถผลิตได้หลายวิธี เช่น การยึดด้วยความร้อน สารยึดเกาะ หรือการยึดเชิงกล

Needle-punched Backing หรือแบ็กกิ้งนีดเดิลพันช์ จัดอยู่ในกลุ่มผ้าไม่ทอ ผลิตโดยใช้เข็มที่มีเงี่ยงเคลื่อนขึ้นลงผ่านแผ่นใย เพื่อเกี่ยวเส้นใยให้พันยึดกันจนเป็นแผ่นที่แน่นและคงตัว ต่างจาก Knitted Backing ซึ่งเป็นผ้าที่ขึ้นรูปด้วยการถักเส้นด้ายเป็นห่วงคล้องกัน

เมื่อใช้เป็นชั้นเสริมหลังผ้า Nonwoven บางชนิดช่วยเพิ่มเนื้อและให้สัมผัสนุ่มอิ่ม ส่วนชนิดบางและแน่นจะเน้นการพยุงและช่วยให้ผ้าคงรูป สัมผัสที่ได้จึงขึ้นอยู่กับชนิดเส้นใย น้ำหนัก ความหนา และความแน่นของแผ่นใย

กระบวนการ Needle-punched: เปิดและสางเส้นใย → วางเป็นแผ่นใย → แทงเข็มให้เส้นใยพันยึดกัน → ปรับความหนาและม้วนเก็บ → นำแผ่นรองไปประกบกับผ้าหน้าด้วยระบบที่เหมาะสม

ขั้นตอนทำแผ่นใยและขั้นตอนติดแผ่นใยเข้ากับผ้าหน้าเป็นคนละขั้นตอน ไม่จำเป็นต้องแทงเข็มผ่านผ้าตกแต่งทุกชนิด

5. Foam Backing — เสริมหลังด้วยโฟม

ใช้โฟมบาง เช่น โฟมพอลิยูรีเทน ประกบเข้ากับผ้าหน้า เพื่อเพิ่มความหนา ความนุ่ม และความรู้สึกมีชั้นรอง เหมาะเมื่ออยากให้ผ้ามีสัมผัสอิ่มและยุบตัวเล็กน้อย

กลุ่มนี้เน้นการเพิ่มความนุ่มมากกว่าการเสริมแรงเพียงอย่างเดียว หากต้องการควบคุมการยืดด้วย อาจต้องออกแบบร่วมกับชั้นผ้ารองเพิ่มเติม ความทนทานของโฟมและการยึดติดเป็นส่วนสำคัญของคุณภาพวัสดุสำเร็จ

กระบวนการโดยทั่วไป: เตรียมผ้าและโฟม → ลงสารยึดเกาะ → ประกบด้วยแรงกดที่เหมาะสม → เซตตัว → ตรวจความหนา การคืนตัว และการแยกชั้น

อีกวิธีคือ Flame Lamination ซึ่งใช้ความร้อนจากเปลวไฟทำให้ผิวโฟมเกิดการยึดติดก่อนประกบกับผ้า โดยพบในงานบางประเภท เช่น วัสดุหุ้มเบาะยานยนต์ ไม่ใช่ทุกงานโฟมแบ็กกิ้งจะใช้วิธีนี้

6. Film / Membrane Backing — เสริมหลังด้วยฟิล์มหรือเมมเบรน

ใช้ชั้นฟิล์มหรือเมมเบรนประกบด้านหลังผ้า เพื่อเพิ่มคุณสมบัติเฉพาะ เช่น ลดการซึมผ่านของของเหลวและช่วยปกป้องวัสดุด้านใน เหมาะกับงานที่ต้องการเสริมการป้องกันความชื้นหรือช่วยให้ดูแลรักษาได้ง่ายขึ้น โดยคุณสมบัติที่ได้ขึ้นอยู่กับชนิดของฟิล์มหรือเมมเบรนและวิธีการประกบ

การเสริมหลังกลุ่มนี้ไม่ได้มุ่งเพิ่มความนุ่มเป็นหลักเสมอไป จึงควรพิจารณาทั้งความยืดหยุ่น สัมผัส เสียงเมื่อขยับ และความทนต่อการทำความสะอาด รวมถึงความสามารถในการระบายไอน้ำและการให้อากาศผ่าน ซึ่งเป็นคนละคุณสมบัติกัน และไม่สามารถสรุปได้จากคำว่า “เมมเบรน” เพียงอย่างเดียว

กระบวนการ: เตรียมผ้าและฟิล์ม → ใช้สารยึดเกาะหรือระบบยึดด้วยความร้อนที่เหมาะกับวัสดุ → ประกบ → ทำให้เย็นหรือบ่ม → ตรวจการยึดติดและสมรรถนะการกั้นของเหลวตามเป้าหมาย

แล้ว Lamination คืออะไร?

Lamination คือกระบวนการประกบวัสดุหลายชั้นเข้าด้วยกัน จึงใช้ได้กับ Knit, Woven, Nonwoven, Foam และ Film Backing การบอกว่าเป็น “ผ้าลามิเนต” อย่างเดียวจึงยังไม่เพียงพอ ต้องระบุด้วยว่าประกบกับวัสดุอะไร และต้องการคุณสมบัติใด

วิธีประกบอาจใช้กาวชนิดต่าง ๆ กาวร้อน หรือความร้อนร่วมกับแรงกด ขึ้นอยู่กับวัสดุแต่ละระบบ ส่วน Flame Lamination เป็นอีกทางเลือกสำหรับโฟมที่เหมาะกับกระบวนการนั้น

นอกเหนือจาก 6 กลุ่มนี้ ยังมีการออกแบบแบบหลายชั้น และระบบเฉพาะหน้าที่ เช่น ชั้นกั้นไฟหรือสารเคลือบหน่วงไฟ ซึ่งอาจใช้ร่วมกับวัสดุข้างต้น คุณสมบัติเหล่านี้ต้องพิจารณาผลทดสอบของระบบจริง ไม่ใช่อาศัยชื่อแบ็กกิ้งเพียงอย่างเดียว

มิติเปรียบเทียบ	Glue / Resin	Knit	Woven / Scrim	Nonwoven	Foam	Film / Membrane
วัสดุและโครงสร้าง	สารเคลือบที่ยึดอยู่ด้านหลังผ้า เช่น อะคริลิกหรือลาเท็กซ์	ชั้นผ้าที่มีโครงสร้างห่วงถัก	ชั้นผ้าทอหรือโครงตาข่ายเสริมแรง	แผ่นเส้นใยที่ยึดกันโดยไม่ผ่านการทอหรือถัก รวมถึงชนิดนีดเดิลพันช์	ชั้นโฟมที่ยุบตัวได้	ชั้นฟิล์มหรือเมมเบรนบาง
วิธีเสริมหลัง	เคลือบด้านหลังแล้วทำให้แห้งหรือเซตตัว	ประกบผ้าถักเข้ากับผ้าหน้า	ประกบชั้นผ้าทอหรือตาข่ายเข้ากับผ้าหน้า	ประกบแผ่นใยเข้ากับผ้าหน้า	ประกบโฟมด้วยวิธีที่เหมาะกับวัสดุ	ประกบด้วยกาวหรือความร้อนตามระบบ
หน้าที่หลัก	ช่วยยึดเส้นด้ายและพยุงโครงสร้างผ้า	เพิ่มชั้นพยุงและปรับการให้ตัวของผ้า	เสริมโครงสร้างและช่วยควบคุมการยืด	พยุงผ้าและเพิ่มเนื้อสัมผัสตามชนิดแผ่นใย	เพิ่มความนุ่ม ความหนา และการยุบตัวเมื่อกด	เพิ่มคุณสมบัติเฉพาะ เช่น กั้นของเหลวในชนิดที่ออกแบบไว้
ความหนาและน้ำหนักที่เพิ่ม	ขึ้นกับปริมาณสารเคลือบ	ขึ้นกับผ้าถักและระบบยึดติด	ขึ้นกับชั้นเสริมและระบบยึดติด	ขึ้นกับน้ำหนัก ความหนา และความแน่นของแผ่นใย	ขึ้นกับความหนา ความหนาแน่น และระบบยึดติด	ขึ้นกับชนิด ความหนา และระบบยึดติด
การอยู่ทรงและการให้ตัว	ปรับได้ตามสูตรและปริมาณเคลือบ	ขึ้นกับโครงสร้างและทิศทางการยืดของผ้าถัก	ขึ้นกับโครงสร้างและแนวเสริมแรง	ขึ้นกับเส้นใยและวิธียึดเกาะ	ขึ้นกับความแข็งและการคืนตัวของโฟม	ขึ้นกับความยืดหยุ่นและความหนาของฟิล์ม
สัมผัสและความนุ่ม	อาจทำให้ผ้าแน่นหรือเฟิร์มขึ้น	เพิ่มเนื้อสัมผัสตามชนิดผ้าถัก	อาจทำให้ผ้าอยู่ตัวหรือแข็งขึ้น	มีตั้งแต่บางแน่นจนถึงนุ่มอิ่ม	ให้สัมผัสนุ่มและยุบตัวตามเกรดโฟม	อาจเปลี่ยนสัมผัส ความพลิ้ว และเสียงเมื่อขยับ
การหุ้มส่วนโค้งและขึ้นรูป	ขึ้นกับความยืดหยุ่นหลังเคลือบ	ขึ้นกับการยืดและการคืนตัวของผ้าถัก	ชั้นเสริมที่ยืดน้อยอาจจำกัดการขึ้นรูป	ขึ้นกับความหนาและความยืดหยุ่นของแผ่นใย	ต้องพิจารณาความหนาและการกองตัวบริเวณมุม	ขึ้นกับการให้ตัวของฟิล์มและการยึดติด
การตัดและเย็บ	อาจช่วยลดรุ่ย แต่ต้องตรวจความแข็งหลังเคลือบ	ต้องควบคุมการยืดขณะเย็บ	ต้องจัดแนวชั้นเสริมและพิจารณาความหนาตะเข็บ	อาจมีขุยหรือการแยกตัวของเส้นใยตามชนิดวัสดุ	ต้องควบคุมการยุบตัวและความหนาตะเข็บ	รูเข็มและตะเข็บอาจกระทบการกั้นของเหลว
การกั้นของเหลว	ต้องเป็นสูตรและชั้นเคลือบที่ออกแบบไว้	ไม่ใช่คุณสมบัติพื้นฐาน	ไม่ใช่คุณสมบัติพื้นฐาน	ต้องเลือกชนิดที่ออกแบบไว้	ขึ้นกับชนิดและโครงสร้างโฟม	ทำได้ในชนิดที่ออกแบบเป็นชั้นกั้นของเหลว
การให้อากาศและไอน้ำผ่าน	ขึ้นกับชนิดและความต่อเนื่องของสารเคลือบ	ขึ้นกับผ้าถักและระบบยึดติด	ขึ้นกับความโปร่งของชั้นเสริมและระบบยึดติด	ขึ้นกับโครงสร้างแผ่นใยและระบบยึดติด	ขึ้นกับโครงสร้างเซลล์และระบบยึดติด	ต้องตรวจแยกกันทั้งการให้อากาศผ่านและการระบายไอน้ำ
ความแข็งแรงและตะเข็บ	ต้องทดสอบกับผ้าหลังเคลือบ	ต้องทดสอบกับผ้าหลังประกบ	ต้องทดสอบตามแนวรับแรงและการใช้งาน	ต้องทดสอบกับผ้าหลังประกบ	ต้องทดสอบทั้งเนื้อโฟมและการยึดติด	ต้องทดสอบทั้งฟิล์ม การยึดติด และตะเข็บ
การทำความสะอาด	ขึ้นกับสูตรเคลือบและผ้าหน้า	ขึ้นกับเส้นใย ระบบยึดติด และผ้าหน้า	ขึ้นกับวัสดุเสริม ระบบยึดติด และผ้าหน้า	ขึ้นกับเส้นใยและระบบยึดติด	ต้องพิจารณาการอมน้ำ การแห้ง และความทนของโฟม	ต้องพิจารณาความทนต่อสารทำความสะอาดและการคงคุณสมบัติของฟิล์ม
จุดที่ควรตรวจสอบ	ความสม่ำเสมอ ความแข็ง สารเคลือบทะลุหน้า หรือแตกร้าว	การย่น การยืด และการแยกชั้น	แนวชั้นเสริม ความแข็ง และรอยที่อาจปรากฏบนผิวหน้า	ขุย ความสม่ำเสมอ และความแข็งแรงของแผ่นใย	การยุบถาวร การเสื่อม และการแยกชั้น	รูรั่ว รอยแตก การแยกชั้น และเสียงเมื่อขยับ
ปัจจัยต้นทุน	สูตร ปริมาณเคลือบ และกระบวนการผลิต	ชนิดผ้าถักและงานประกบ	ชนิดและโครงสร้างวัสดุเสริม รวมถึงงานประกบ	ชนิดเส้นใย น้ำหนัก และวิธีผลิตแผ่นใย	เกรด ความหนา ความหนาแน่น และงานประกบ	ชนิดฟิล์ม คุณสมบัติที่ต้องการ และงานประกบ
การรีไซเคิล	ขึ้นกับความเข้ากันได้ของสารเคลือบกับผ้าหน้า	ขึ้นกับวัสดุร่วมและการแยกชั้น	ขึ้นกับวัสดุร่วมและการแยกชั้น	การใช้เส้นใยรีไซเคิลไม่ได้ยืนยันว่าชิ้นงานสำเร็จรีไซเคิลได้	ขึ้นกับชนิดโฟมและการแยกออกจากผ้า	ขึ้นกับชนิดฟิล์มและการแยกออกจากผ้า

หมายเหตุ: ผลลัพธ์ขึ้นอยู่กับผ้าหน้า วัสดุเสริมหลัง และระบบยึดติดร่วมกัน ชื่อประเภทแบ็กกิ้งเพียงอย่างเดียวไม่ยืนยันความทนต่อการขัดถู การป้องกันคราบ การสะท้อนน้ำ การหน่วงไฟ การต้านจุลินทรีย์ หรือความเหมาะสมกับงานกลางแจ้ง ควรพิจารณาจากข้อมูลและผลทดสอบของวัสดุสำเร็จ

เลือกแบบไหนตามโจทย์งาน

ความต้องการหลัก	กลุ่มที่ควรเริ่มทดลอง	สิ่งที่ต้องตรวจเพิ่มเติม
ลดรุ่ย ลดด้ายเลื่อน โดยเพิ่มความหนาน้อย	Glue / Resin	ตะเข็บ สัมผัส กาวทะลุหน้า และความแข็งหลังเคลือบ
เพิ่มการพยุง แต่ยังหุ้มโค้งและให้ตัวได้	Knit	การยืดและคืนตัวทั้งสองทิศทาง รวมถึงความย่นหลังประกบ
คุมการยืดและเพิ่มความอยู่ทรง	Woven / Scrim	ทิศทางเสริมแรง ความแข็ง และความสามารถในการหุ้มมุม
เพิ่มเนื้อผ้าและความนุ่มอิ่มแบบใย	Nonwoven	น้ำหนัก ความหนา ขุย การยุบตัว และความแข็งแรงภายในแผ่นใย
เพิ่มความนุ่มและความรู้สึกมีชั้นรอง	Foam	ความแข็งโฟม ความล้าจากการกดซ้ำ การคืนตัว และแรงยึดติด
ลดของเหลวซึมลงสู่วัสดุเบาะ	Film / Membrane	การรั่วผ่านวัสดุ ตะเข็บ รูเข็ม และสมรรถนะหลังทำความสะอาด

เลือกอย่างไรให้ได้ทั้งความแข็งแรงและสัมผัสที่ต้องการ?

การเลือกวัสดุเสริมหลังผ้าควรเริ่มจากคุณสมบัติที่ต้องการ หากอยากให้ผ้าอยู่ตัวโดยไม่เพิ่มความหนามาก อาจเลือกการเคลือบสารยึดเกาะด้านหลัง หากต้องการพยุงผ้าพร้อมรักษาความยืดหยุ่น อาจใช้ผ้าถักเป็นชั้นรอง ส่วนงานที่ต้องการลดการยืดและควบคุมรูปทรง อาจใช้ผ้าทอหรือตาข่ายเสริมแรงประกบด้านหลัง

หากต้องการสัมผัสนุ่มอิ่มขึ้น อาจเลือกแผ่นใยไม่ทอหรือโฟมตามระดับความหนาและความนุ่มที่ต้องการ สำหรับงานที่ต้องการป้องกันของเหลวซึมลงสู่เบาะ ควรใช้ฟิล์มหรือชั้นรองที่ออกแบบให้กั้นของเหลวโดยเฉพาะ เพราะการเสริมหลังผ้าทั่วไปไม่ได้ทำให้ผ้ากันน้ำเสมอไป

ก่อนผลิตจริง ควรทำตัวอย่างด้วยผ้าที่จะใช้ แล้วทดลองจับ พับ เย็บ และหุ้มกับรูปทรงของเฟอร์นิเจอร์ เพื่อดูว่าผ้ายังให้สัมผัสที่ต้องการหรือไม่ หุ้มมุมได้เรียบหรือเปล่า และตะเข็บแข็งหรือหนาเกินไปหรือไม่ พร้อมตรวจความแข็งแรง การเลื่อนของเส้นด้ายบริเวณตะเข็บ การยึดติดของชั้นวัสดุ และความทนต่อการใช้งานและการทำความสะอาด

การเสริมหลังผ้าที่เหมาะสมช่วยให้ผ้าอยู่ทรง สัมผัสดี และเหมาะกับงานบุเฟอร์นิเจอร์มากขึ้น แต่คุณภาพต้องพิจารณาร่วมกันทั้งผ้าหน้า วัสดุรอง และวิธีผลิต ความรู้สึกเฟิร์มเมื่อจับจึงเป็นเพียงส่วนหนึ่ง ควรตรวจด้วยว่าผ้าทนต่อการใช้งานจริงได้เพียงพอ โดยเฉพาะเฟอร์นิเจอร์ที่ใช้งานบ่อยหรือรับแรงมาก

Nitas Tessile co., ltd. > Knowledge > General knowledge > Upholstery Backing

19 ตุลาคม 202619 ตุลาคม 2026

ไม้หลา…ที่ไม่ใช่ถามว่าเป็นไม้หรือเปล่า? นะ

รู้จักไม้ยาวคู่ร้านผ้า ที่ไม่ได้ยาวเท่าหนึ่งเมตร

บางคำในภาษาไทยก็ชวนให้หยุดคิดแบบขำ ๆ อย่าง “ไม้หลา” ที่ฟังแล้วอยากถามว่า เป็นไม้จริงไหม หรือเป็นแค่ชื่อเรียก? แล้ว “หลา” ที่ต่อท้ายอยู่ เป็นชื่อไม้ชนิดหนึ่งหรือเปล่า?

เฉลยก่อนเลยว่า หลาไม่ใช่พันธุ์ไม้ แต่เป็นหน่วยวัดความยาว ส่วนไม้หลาก็คือเครื่องมือวัดแบบแท่งตรงที่มีระยะวัดหนึ่งหลา จะทำจากไม้จริงก็ได้ แต่ชื่อเรียกไม่ได้แปลว่าทุกอันต้องเป็นไม้เสมอไป เช่นเดียวกับไม้บรรทัดที่เราคุ้นเคย ทั้งแบบพลาสติกและโลหะนั่นแหละ!

ไม้หลามีไว้ทำไม?

ลองนึกถึงการวัดผ้ายาว ๆ ด้วยไม้บรรทัดนักเรียน ต้องวัดทีละช่วง ยกไม้ต่อไปเรื่อย ๆ แล้วคอยจำว่าถึงตรงไหน ยิ่งต่อหลายครั้งก็ยิ่งมีโอกาสวางเหลื่อมหรือทำจุดคลาดเคลื่อน

ไม้หลาช่วยให้วัดได้ครั้งละระยะยาวขึ้น ตัวแท่งตรงยังใช้ทาบแนวและขีดเส้นบนผ้าหรือกระดาษทำแพตเทิร์นได้สะดวก จึงเข้ากับบริบทงานผ้า งานตัดเย็บ และการวัดวัสดุที่วางราบบนโต๊ะ

แต่ถ้าจะวัดรอบเอวหรือรอบอก สายวัดอ่อนจะเหมาะกว่า เพราะโค้งตามรูปร่างได้ เครื่องมือวัดต่างชนิดจึงมีหน้าที่เด่นต่างกัน แม้จะใช้หน่วยเดียวกันก็ตาม

แล้วขีดบนไม้หลาอ่านเป็นหน่วยอะไร?

คำว่า “หลา” หรือ yard ใช้ตัวย่อว่า yd เป็นหน่วยความยาวในระบบอิมพีเรียลและระบบจารีตประเพณีของสหรัฐฯ ความสัมพันธ์ที่ควรจำคือ

หน่วย	เท่ากับ
1 หลา	3 ฟุต
1 หลา	36 นิ้ว
1 หลา	91.44 เซนติเมตร
1 นิ้ว	2.54 เซนติเมตร

บนเครื่องมือจริง สเกลอาจแบ่งเป็นนิ้วและเศษส่วนของนิ้ว เช่น ครึ่งนิ้ว หนึ่งในสี่นิ้ว หรือหนึ่งในแปดนิ้ว ตามรุ่น บางอันมีเซนติเมตรเพิ่มมาอีกด้าน จึงควรดูหน่วยบนสเกลก่อนอ่านค่า ไม่ใช่เห็นขีดแล้วถือว่าเป็นเซนติเมตรทั้งหมด

ไม้หลากับไม้บรรทัดแบบเมตร ต่างกันแค่ไหน?

ไม้บรรทัดที่เราใช้ในห้องเรียนมักแสดงเซนติเมตรกับมิลลิเมตร ซึ่งเป็นหน่วยในระบบเมตริก แม้ตัวไม้จะยาวเพียง 15 หรือ 30 เซนติเมตร ก็ยังใช้ระบบเดียวกับไม้เมตรที่ยาว 100 เซนติเมตร

ส่วนหนึ่งหลายาว 91.44 เซนติเมตร หากนำไม้หลากับไม้เมตรมาวางให้จุดศูนย์ตรงกัน ไม้หลาจะหมดระยะก่อนอยู่ 8.56 เซนติเมตร ดังนั้น “ประมาณหนึ่งเมตร” พอใช้กะด้วยสายตาได้ แต่ใช้แทนกันตรง ๆ ในงานวัดไม่ได้

ตัวอย่างที่เห็นภาพชัดคือ ผ้า 2 หลา ยาว 182.88 เซนติเมตร ส่วนผ้า 2 เมตร ยาว 200 เซนติเมตร ต่างกันถึง 17.12 เซนติเมตร ระยะเท่านี้อาจมีผลกับการวางชิ้นแพตเทิร์นหรือเผื่อตะเข็บได้เลย

ทำไมเรื่องหลาจึงยังโผล่มาในชีวิตประจำวัน?

บริบทที่หลายคนนึกถึงก่อนคือการซื้อผ้า แต่สิ่งสำคัญกว่าการจำว่าร้านไหนใช้หลาหรือเมตร คือถามให้ชัดว่าราคานั้นคิดต่อหน่วยอะไร เพราะตัวเลขราคาเท่ากันไม่ได้แปลว่าได้ความยาวเท่ากัน

อีกเรื่องที่ชวนสับสนคือ “ความยาวผ้า” กับ “หน้ากว้างผ้า” ซื้อผ้าหนึ่งหลาหมายถึงความยาว 91.44 เซนติเมตรตามแนวม้วน ส่วนหน้ากว้างเป็นอีกมิติหนึ่ง ผ้าหนึ่งหลาที่หน้ากว้างต่างกันจึงให้พื้นที่ผ้าต่างกันด้วย

และหนึ่งหลาก็ไม่ใช่หนึ่งตารางหลา! หลาใช้บอกความยาว ส่วนตารางหลาใช้บอกพื้นที่ เช่น ผืนสี่เหลี่ยมที่กว้างหนึ่งหลาและยาวหนึ่งหลา มีพื้นที่หนึ่งตารางหลา ความต่างอยู่ที่ว่าเรากำลังวัดแนวเส้นหรือวัดทั้งผืน

เกร็ดเล็ก ๆ ที่ทำให้ไม้ยาวแท่งนี้น่าสนใจขึ้น

หน่วยหลาดูเป็นหน่วยเก่า แต่ค่ามาตรฐานที่ใช้ปัจจุบันเชื่อมกับเมตรไว้อย่างชัดเจน โดยมีการกำหนดหลาสากลให้เท่ากับ 0.9144 เมตรในปี 1959 เครื่องมือคนละระบบจึงเปรียบเทียบกันได้ด้วยความสัมพันธ์ที่แน่นอน

อีกเคล็ดลับที่ใช้ได้กับไม้หลาและไม้บรรทัดทุกแบบ คือเริ่มวัดที่ “ขีดศูนย์” ซึ่งอาจไม่ได้อยู่ตรงขอบแท่งพอดี และวางสายตาเหนือจุดที่อ่าน เพื่อลดความคลาดเคลื่อนจากการมองเฉียง โดยเฉพาะเมื่อเครื่องมือมีความหนาหรือไม่ได้แนบกับชิ้นงาน

สุดท้ายแล้ว คำถามว่า “ไม้หลาเป็นไม้หรือเปล่า?” จึงตอบได้ว่า ต้องดูเป็นอัน ๆ ไป แต่ถ้าถามว่า “หนึ่งหลาเท่ากับหนึ่งเมตรหรือเปล่า?” อันนี้ตอบได้ทันทีว่าไม่เท่า!

จำแค่ หนึ่งหลา = 36 นิ้ว = 91.44 เซนติเมตร คราวหน้าเจอไม้หลาในร้านผ้า ก็จะรู้แล้วว่าแท่งนี้ไม่ได้มีดีแค่เอาไว้เล่นมุกเรื่องไม้ 555

Nitas Tessile co., ltd. > Knowledge > General knowledge > ไม้หลา…ที่ไม่ใช่ถามว่าเป็นไม้หรือเปล่า? นะ

19 ตุลาคม 202619 ตุลาคม 2026

หน่วยการขายผ้า ทั้งนิ้ว หลา เมตร พับ ม้วน แถมชั่งกิโลอีก!

วงการผ้าเป็นวงการที่คนซื้ออาจต้องพกทั้งสายวัด เครื่องคิดเลข และสติไปพร้อมกัน

“ร้านหนึ่งขายเป็นหลา อีกร้านขายเป็นเมตร
พอถามราคาส่ง บอกต้องยกพับ
พอจะซื้อยกพับ บอกตัวนี้มาเป็นม้วน
เดินไปอีกหน่อย เจอขายเป็นกิโล”

ที่ชวนงงก็เพราะคำเหล่านี้ไม่ได้บอกสิ่งเดียวกันทั้งหมด บางคำบอกความยาว บางคำบอกการบรรจุ บางคำบอกน้ำหนัก และบางงานคิดตามพื้นที่ด้วย

ไม่ว่าจะเป็นผ้าม่าน ผ้าบุโซฟา ผ้าปูที่นอน ผ้าใบ ผ้าตัดเสื้อ ผ้าตกแต่ง ผ้านอนวูเวน หรือผ้าสำหรับงานอุตสาหกรรม หลักสำคัญเหมือนกันคือ ต้องรู้ว่าราคาที่เห็น กำลังคิดจากอะไร

ก่อนอื่น แยกให้ออกว่า “ระบบวัด” กับ “หน่วยขาย” เป็นคนละเรื่อง

ในการซื้อขายผ้าทั่วไป เราพบหน่วยความยาวสองกลุ่มหลัก ได้แก่

ระบบเมตริก เช่น มิลลิเมตร เซนติเมตร และเมตร
กลุ่มหน่วยอังกฤษและสหรัฐฯ เช่น นิ้ว ฟุต และหลา

ส่วนพับ ม้วน ไม้ ผืน ชิ้น และกิโล ไม่ได้เป็นระบบวัดความยาวเพิ่มมาอีกหกระบบ

จำง่ายๆ ว่า:

สิ่งที่ใช้คิด	หน่วยที่พบ
ความยาว	นิ้ว ฟุต หลา เซนติเมตร เมตร
พื้นที่	ตารางฟุต ตารางหลา ตารางเมตร
น้ำหนัก	กรัม กิโลกรัม
การบรรจุหรือการนับ	พับ ม้วน ไม้ ผืน ชิ้น ชุด

และ ชนิดผ้าไม่ได้ล็อกหน่วยขาย ผ้าชนิดเดียวกันอาจขายเป็นเมตรในร้านหนึ่ง ขายยกม้วนในอีกร้าน และเสนอราคาเป็นกิโลเมื่อซื้อจากผู้ผลิตก็ได้

1. นิ้ว: ส่วนใหญ่เจอตอนบอกหน้ากว้าง อย่าเพิ่งคิดว่าขายนิ้วละ

1 นิ้ว = 2.54 เซนติเมตร

ในวงการผ้า นิ้วมักใช้บอกขนาด โดยเฉพาะ หน้ากว้างผ้า เช่น 45 นิ้ว 60 นิ้ว หรือ 110 นิ้ว

พบได้ทั้งผ้าม่าน ผ้าบุเฟอร์นิเจอร์ ผ้าสำหรับเครื่องนอน ผ้าตัดเสื้อ และวัสดุตกแต่งอย่างเทปหรือแถบลูกไม้

ตัวอย่างเช่น:

ผ้าหน้ากว้าง 60 นิ้ว ราคาเมตรละ 200 บาท

หมายความว่า ผ้ากว้าง 152.4 เซนติเมตร และคิดราคาตามความยาวเมตรละ 200 บาท

ถ้าซื้อยาว 1 เมตร จะได้ผ้าประมาณ กว้าง 152.4 × ยาว 100 เซนติเมตร

เลข 60 นิ้วบอกความกว้าง ส่วนคำว่าเมตรละบอกวิธีคิดราคา อยู่บนป้ายเดียวกันได้ ไม่ได้พิมพ์ผิด

หากพบการขายเป็นนิ้วจริง ต้องถามว่าเป็นราคาต่อความยาวนิ้ว หรือเป็นวิธีคิดขนาดงานเฉพาะของร้าน โดยเฉพาะสินค้าสั่งทำ อย่าเห็นเครื่องหมาย ″ แล้วสรุปทันทีว่าเป็นหน่วยขาย

2. หลา: อยู่ได้หลายวงการ ไม่ได้มีไว้ขายผ้าตัดเสื้ออย่างเดียว

1 หลา = 3 ฟุต = 36 นิ้ว = 91.44 เซนติเมตร

หลาเป็นหน่วยความยาวที่พบได้ในการขายผ้าหลายประเภท เช่น ผ้าม่าน ผ้าบุโซฟา ผ้าตกแต่ง ผ้าฝ้าย ผ้าดิบ ผ้าตัดเสื้อ รวมถึงวัสดุประกอบงานผ้าบางชนิด

จะพบมากน้อยแค่ไหนขึ้นอยู่กับตลาด ผู้ขาย และแหล่งสินค้า ไม่ใช่ว่าผ้าชนิดหนึ่งต้องใช้หน่วยหลาเสมอ

ประเด็นสำคัญคือ หนึ่งหลาสั้นกว่าหนึ่งเมตร 8.56 เซนติเมตร

สมมติต้องใช้ผ้ายาว 10 เมตร แต่ซื้อมา 10 หลา จะได้เพียง 9.144 เมตร ขาดไป 85.6 เซนติเมตร

สำหรับงานม่าน งานบุ หรืองานตัดที่ต้องเผื่อตะเข็บและต่อลาย ระยะที่ขาดอาจทำให้งานไม่ครบได้

3. เมตร: วัดความยาว แต่ต้องรู้หน้ากว้างด้วย

1 เมตร = 100 เซนติเมตร ≈ 1.09361 หลา

พบได้กว้างขวางทั้งในงานผ้าม่าน งานบุเฟอร์นิเจอร์ เครื่องนอน เสื้อผ้า ผ้าใบ ผ้าตกแต่ง และผ้าอุตสาหกรรม

โดยทั่วไป การขายผ้าเป็นเมตรหมายถึง ตัดตามแนวยาว และได้หน้ากว้างตามผ้ารุ่นนั้น

สมมติว่า:

ร้านหนึ่งขายผ้าหน้ากว้าง 1.50 เมตร ซื้อยาว 1 เมตร ได้พื้นที่ 1.50 ตารางเมตร
อีกร้านขายผ้าหน้ากว้าง 2.80 เมตร ซื้อยาว 1 เมตร ได้พื้นที่ 2.80 ตารางเมตร

ทั้งคู่ขาย “หนึ่งเมตร” เหมือนกัน แต่ได้พื้นที่ผ้าไม่เท่ากัน

สำหรับผ้าม่าน เรื่องหน้ากว้างยังเกี่ยวข้องกับความสูงม่าน ทิศทางการใช้ผ้า และการต่อลายด้วย จึงดูราคาเมตรละอย่างเดียวไม่ได้ ต้องดูว่าจะนำไปตัดงานอย่างไร

อีกเรื่องที่ต้องอ่านคือ หนึ่งหน่วยสั่งซื้อเท่ากับเท่าไร บางร้านตั้งราคาไว้ต่อครึ่งเมตรหรือช่วงความยาวอื่น การกดจำนวน 1 จึงไม่ได้แปลว่าได้ 1 เมตรเสมอไป

4. ตารางเมตร ตารางหลา ตารางฟุต: คราวนี้คิดเป็นพื้นที่

หน่วยกลุ่มนี้ใช้คิดจาก ความกว้าง × ความยาว ไม่ได้ดูความยาวด้านเดียว

พบได้ในงานผ้าหรือวัสดุแผ่นบางประเภท งานเคลือบ งานพิมพ์ งานผ้าใบ และงานสั่งทำบางระบบ ทั้งนี้ต้องดูเงื่อนไขของผู้ขาย

ตัวอย่างเช่น ผ้ากว้าง 2 เมตร ยาว 3 เมตร มีพื้นที่:

2 × 3 = 6 ตารางเมตร

ถ้าราคา 100 บาทต่อตารางเมตร ค่าวัสดุส่วนนี้คือ 600 บาท

แต่ถ้าราคา 100 บาทต่อเมตรตามแนวยาว และหน้ากว้างกำหนดไว้แล้ว ยาว 3 เมตรจะคิด 300 บาท

ตัวเลขราคาเท่ากัน แต่ฐานคิดต่างกัน ยอดรวมจึงต่างกัน

โดยเฉพาะงานม่าน ต้องแยกด้วยว่าราคานั้นเป็น ราคาผ้าดิบตามความยาว ราคาตามพื้นที่งานสำเร็จ หรือราคารวมตัดเย็บและอุปกรณ์ เพราะเป็นคนละฐานกัน

5. พับ: หน่วยบรรจุที่ต้องถามต่อว่า “พับละเท่าไร?”

หนึ่งพับไม่มีความยาวตายตัวสำหรับผ้าทุกชนิดและทุกร้าน

พับเป็นคำเรียกผ้าที่จัดพับเป็นชุดหรือเป็นหน่วยขาย พบได้ในร้านผ้าและการขายส่ง เช่น ผ้าดิบ ผ้าฝ้าย ผ้าทอ ผ้าไหม และผ้าที่ผู้ขายจัดเป็นพับ

สมมติร้านหนึ่งระบุพับละ 30 หลา อีกร้านระบุพับละ 50 เมตร ก็ต้องใช้ตัวเลขของสินค้านั้น ไม่สามารถจำว่า “หนึ่งพับเท่ากับเท่านี้” แล้วใช้ได้ทั้งวงการ

ก่อนซื้อควรถามว่า:

พับละกี่หลาหรือกี่เมตร?
หน้ากว้างเท่าไร?
เป็นผ้าชิ้นเดียวต่อเนื่องหรือมีหลายชิ้น?
คิดราคาต่อพับ หรือคิดตามความยาวจริงในพับ?

คำว่า “ยกพับถูกกว่า” อาจเป็นจริง แต่ต้องรู้ก่อนว่าในพับมีผ้าเท่าไร

6. ม้วนและไม้: บอกว่าจัดผ้ามายังไง ยังไม่บอกว่าได้เท่าไร

หนึ่งม้วนไม่มีความยาวมาตรฐานเดียวทั่ววงการ

ผ้าม้วนพบได้ตั้งแต่ผ้าม่าน ผ้าบุเฟอร์นิเจอร์ ผ้าใบ ผ้านอนวูฟเวน ผ้าถัก ไปจนถึงผ้าสำหรับโรงงานและงานอุตสาหกรรม

บางม้วนระบุความยาวเป็นเมตร บางม้วนเป็นหลา บางม้วนระบุน้ำหนักเป็นกิโลกรัม และม้วนในรุ่นเดียวกันก็อาจมีปริมาณจริงต่างกันได้

สมมติร้านหนึ่งขายม้วนละ 50 เมตร อีกร้านขายตามความยาวจริงที่ติดป้ายบนแต่ละม้วน ก็ต้องอ่านข้อมูลให้ครบ

ส่วนคำว่า “ไม้” มักใช้เรียกผ้าที่พันกับแผ่นหรือแกนสำหรับจัดเก็บและขาย ความหมายและปริมาณอาจต่างกันตามธรรมเนียมร้าน จึงต้องถามเช่นเดียวกัน

สิ่งสำคัญอีกอย่างคือ ผ้ายาวรวมกับผ้ายาวต่อเนื่องไม่ใช่เรื่องเดียวกัน

ผ้ารวม 50 เมตรที่มีรอยต่อหลายจุด อาจใช้กับงานบางแบบได้ แต่สร้างปัญหาให้งานที่ต้องใช้ชิ้นยาวหรือจับคู่ลาย

และร้านสามารถบอกว่า “เมตรละ 200 แต่ต้องยกม้วน” ได้ หมายถึง คิดราคาตามเมตร แต่กำหนดให้ซื้อทั้งม้วน

7. กิโล: ขายน้ำหนัก แล้วค่อยคำนวณว่าจะได้ความยาวเท่าไร

1 กิโลกรัม = 1,000 กรัม

การขายเป็นกิโลพบได้ในผ้าถักหรือผ้ายืดบางกลุ่ม ผ้าไม่ทอและผ้าอุตสาหกรรมบางประเภท รวมถึงเศษผ้า ผ้าคละ หรือผ้าเหลือจากการผลิต

แต่ ขายเป็นกิโลไม่ได้แปลว่าเป็นเศษผ้าหรือผ้าเกรดต่ำ ผ้าผลิตใหม่ก็สามารถเสนอราคาตามน้ำหนักได้ ขึ้นอยู่กับวิธีค้าขายของตลาดนั้น

คำถามคือ หนึ่งกิโลได้กี่เมตร?

คำตอบคือ ต้องรู้หน้ากว้างและน้ำหนักผ้าต่อพื้นที่ก่อน

ค่าที่พบได้บ่อยคือ GSM หรือกรัมต่อตารางเมตร

ผ้า 200 GSM หมายถึง ผ้าพื้นที่ 1 ตารางเมตรหนัก 200 กรัม ไม่ได้หมายความว่าผ้ายาว 1 เมตรจะหนัก 200 กรัมเสมอไป เพราะหน้ากว้างอาจไม่ใช่ 1 เมตร

สำหรับผ้าแผ่นที่คลี่เต็มหน้ากว้าง ใช้สูตรประมาณได้ว่า:

ความยาวเป็นเมตร = น้ำหนักสุทธิเป็นกิโลกรัม × 1,000 ÷ (GSM × หน้ากว้างเป็นเมตร)

สมมติผ้ากว้าง 1.50 เมตร:

น้ำหนักผ้าต่อพื้นที่	ผ้า 1 กิโลกรัม ได้ความยาวประมาณ
100 GSM	6.67 เมตร
200 GSM	3.33 เมตร
300 GSM	2.22 เมตร

เมื่อหน้ากว้างเท่ากัน ผ้าที่มี GSM สูงกว่าจะได้ความยาวต่อกิโลน้อยกว่า

ตัวเลขนี้เป็นค่าประมาณสำหรับผ้าสเปกสม่ำเสมอ หากเป็นเศษผ้าคละหลายชนิด จะใช้สูตรเดียวคำนวณทั้งกองให้แม่นยำไม่ได้ ส่วนผ้าถุงกลมต้องคิดพื้นที่ทั้งสองด้านให้ถูกต้อง

และควรถามว่าเป็น น้ำหนักผ้าสุทธิ หรือรวมแกนและบรรจุภัณฑ์ด้วย

8. ผืน ชิ้น ชุด และแพ็ก: นับจำนวนได้ แต่ต้องอ่านขนาด

หน่วยเหล่านี้พบได้ทั้งผ้าตัดสำเร็จและสินค้าที่ทำจากผ้า เช่น ผ้าม่านสำเร็จรูป ผ้าปูที่นอน ผ้าคลุมโต๊ะ ผ้าเช็ดตัว ผ้าใบ และผ้าสำหรับงานเฉพาะ

แต่ หนึ่งผืนไม่ได้มีขนาดสากล

ม่านหนึ่งผืนอาจมีขนาดต่างจากอีกรุ่น และคำว่า “หนึ่งชุด” อาจหมายถึงม่านหนึ่งผืน สองผืน หรือรวมอุปกรณ์บางอย่าง ขึ้นอยู่กับรายการสินค้า

ต้องดูทั้งจำนวน ขนาด และวิธีระบุขนาด โดยเฉพาะม่านที่ควรแยกว่าเป็นขนาดผ้าก่อนจับจีบ หรือขนาดม่านสำเร็จหลังตัดเย็บ

ตารางแปลงหน่วยฉบับเก็บไว้ใช้

หน่วย	เท่ากับ
1 เซนติเมตร	10 มิลลิเมตร
1 นิ้ว	2.54 เซนติเมตร
1 ฟุต	12 นิ้ว = 30.48 เซนติเมตร
1 หลา	3 ฟุต = 36 นิ้ว = 91.44 เซนติเมตร
1 เมตร	100 เซนติเมตร ≈ 39.37 นิ้ว ≈ 1.09361 หลา
1 ตารางฟุต	0.09290304 ตารางเมตร
1 ตารางหลา	0.83612736 ตารางเมตร
1 ตารางเมตร	ประมาณ 10.7639 ตารางฟุต
1 กิโลกรัม	1,000 กรัม
1 พับ / ม้วน / ไม้	ต้องดูปริมาณที่ผู้ขายระบุ
1 ผืน / ชิ้น / ชุด / แพ็ก	ต้องดูขนาด จำนวน และสิ่งที่รวมอยู่

อยากเทียบราคาให้เป็น ต้องเทียบหน่วยเดียวกัน

สมมติเป็นผ้ารุ่นเดียวกัน คุณภาพและหน้ากว้างเท่ากัน:

ร้านหนึ่งขาย 100 บาทต่อหลา เท่ากับประมาณ 109.36 บาทต่อเมตร
อีกร้านขาย 105 บาทต่อเมตร

ร้านที่ขาย 105 บาทต่อเมตรจึงถูกกว่า แม้ตัวเลขบนป้ายจะสูงกว่า 100

แต่ถ้าหน้ากว้างต่างกัน ก็ต้องดูปริมาณผ้าและการนำไปใช้ต่อด้วย โดยเฉพาะงานม่าน งานบุ และงานที่มีลาย เพราะผ้าที่มีพื้นที่มากกว่าอาจไม่ได้ทำให้เสียเศษน้อยกว่าเสมอไป

ก่อนจ่ายเงิน ถามให้ครบว่า ราคาอะไรต่อหน่วยไหน หน้ากว้างเท่าไร ได้ปริมาณเท่าไร และใช้กับงานของเราได้แค่ไหน

นิ้ว หลา เมตร — บอกระยะ
ตารางฟุต ตารางหลา ตารางเมตร — บอกพื้นที่
กิโล — บอกน้ำหนัก
พับ ม้วน ไม้ — บอกหน่วยบรรจุที่ต้องถามปริมาณ
ผืน ชิ้น ชุด — บอกจำนวนที่ต้องถามขนาด

หนึ่งหลาไม่เท่ากับหนึ่งเมตร
หนึ่งพับไม่จำเป็นต้องเท่ากับอีกพับ
หนึ่งม้วนไม่ได้ยาวเท่ากันทั้งจักรวาล
หนึ่งกิโลก็ไม่ได้แปลงเป็นเมตรได้ด้วยพลังศรัทธา

จะซื้อผ้าม่าน บุโซฟา ทำเครื่องนอน ตัดเสื้อ ขึงผ้าใบ หรือป้อนเข้าโรงงาน ก็ใช้หลักเดียวกัน:

อย่าถามแค่ “เท่าไร” ต้องถามด้วยว่า “เท่าไรต่ออะไร แล้วได้อะไรเท่าไร”

ถามให้ครบก่อนซื้อ ดีกว่ายืนกอดผ้าที่ไม่พอ แล้วปลอบตัวเองว่า…อย่างน้อยสีที่เลือกก็สวยดี

Nitas Tessile co., ltd. > Knowledge > General knowledge > หน่วยการขายผ้า ทั้งนิ้ว หลา เมตร พับ ม้วน แถมชั่งกิโลอีก!

30 กันยายน 20266 ตุลาคม 2026

จากประกายไฟถึงเถ้าถ่าน

คำศัพท์ทั้ง 8 บอกอะไรเกี่ยวกับไฟ

ลำดับในภาพ	คำศัพท์	ความหมาย
1	Spark ประกายไฟ	ประกายหรืออนุภาคร้อนที่อาจจุดเชื้อเพลิง
2	Flicker เปลวไฟริบหรี่	ลักษณะการไหวหรือริบหรี่ของเปลวไฟ
3	Flame เปลวไฟ	การเผาไหม้ที่มีเปลวไฟ ซึ่งมีได้หลายขนาด
4	Blaze ไฟลุกโชน	คำบรรยายไฟที่ลุกสว่างและรุนแรง
5	Roaring fire ไฟลุกโหม	ชิ้นวัสดุที่ยังเผาไหม้หรือเรืองแดง
6	Ember ถ่านหรือชิ้นเชื้อเพลิงที่ยังร้อน	ชิ้นวัสดุที่ยังเผาไหม้หรือเรืองแดง
7	Smouldering การคุกรุ่น	การเผาไหม้โดยไม่มีเปลวไฟ
8	Ashes เถ้าถ่าน	สิ่งตกค้างจากการเผาไหม้

หลายคนมักเข้าใจผิดเมื่อเห็นคำอธิบายลักษณะของไฟทั้ง 8 ระดับ ตั้งแต่ Spark ประกายไฟ ไปจนถึง Ashes เถ้าถ่าน แล้วนำไปจับคู่กับ “มาตรฐานการทดสอบการทนไฟ” โดยคิดว่าผ้าหรือเฟอร์นิเจอร์ที่ผ่านมาตรฐานสูงๆ จะสามารถทนไฟกองใหญ่ระดับ “Blaze”ไฟลุกโชน ได้

แต่ในความเป็นจริง คำทั้ง 8 คำใช้บอกแค่ “หน้าตาของไฟที่ตาเรามองเห็น” ส่วนมาตรฐานทดสอบไฟใช้วัด “ปฏิกิริยาของวัสดุเมื่อเจอกับตัวจุดไฟเฉพาะจุด” การนำมาเทียบกันตรงๆ จึงไม่ถูกต้อง

คำศัพท์เรื่องไฟ Spark ถึง Ashes ไม่ใช่ระดับการทดสอบ

Spark ประกายไฟ ถึง Roaring fire ไฟลุกโหม: เป็นแค่คำบรรยายภาพเปลวไฟจากเล็กไปใหญ่ ไม่มีมาตรฐานไหนใช้คำเหล่านี้เป็นเกณฑ์วัดความปลอดภัย
Smouldering การคุกรุ่น / ไฟอมควัน: เป็นคำเดียวที่ตรงกับการทดสอบจริง เช่น ทดสอบด้วยบุหรี่ที่ติดไฟแต่ไม่มีเปลว
สรุป: ไฟไม่จำเป็นต้องเรียงลำดับ 1 ถึง 8 เสมอไป บางครั้งไฟอมควัน Smouldering ก็เกิดก่อนที่จะมีเปลวไฟด้วยซ้ำ และการที่วัสดุ “ติดไฟยาก” ไม่ได้แปลว่ามันจะทนไฟกองมหึมาได้

แล้วมาตรฐานต่างๆ เขาทดสอบอะไรกันบ้าง?

มาดูกันว่า 5 มาตฐาน การทำสอบการหน่วงการลามไฟ ในวงการเคหะสิ่งทอ เค้าทดสอบอะไรกันบ้าง

🇬🇧 BS EN 1021: ทดสอบเฟอร์นิเจอร์กับของใกล้ตัว มาตรฐานนี้จำลองเหตุการณ์จริงในบ้าน แบ่งเป็น 2 บททดสอบ:

Part 1: ทดสอบกับ บุหรี่ที่คุกรุ่น Smouldering) ดูว่าเบาะจะไหม้ลามไหม
Part 2: ทดสอบกับ เปลวไฟเล็กๆ เทียบเท่าไม้ขีดไฟ เป็นเวลา 15 วินาที

ข้อควรจำ: ผ่านสองข้อนี้ แปลว่าปลอดภัยจากความประมาทเล็กๆ น้อยๆ แต่ไม่ได้รับประกันว่าจะรอดจากเหตุไฟไหม้ทั้งห้อง

🇺🇸 NFPA 260 และ CA TB 117-2013: เน้นป้องกันบุหรี่

ทั้งสองตัวนี้เน้นทดสอบวัสดุหุ้มเบาะว่าทนต่อ “บุหรี่ที่คุกรุ่น” ได้ดีแค่ไหน
ข้อควรจำ: สำหรับมาตรฐาน CA TB 117 ต้องดู “ปีที่ระบุ” ให้ชัดเจน เช่น 2013 เพราะเวอร์ชันเก่ากับใหม่ใช้วิธีทดสอบต่างกัน และการผ่านเทสต์นี้ ไม่ได้แปลว่าจะทน “เปลวไฟ” โดยตรงได้

🇺🇸 NFPA 701: ผ้าม่านและการลามไฟ

ตัวนี้ใช้กับของที่แขวนในแนวดิ่ง เช่น ผ้าม่าน หรือฟิล์มตกแต่ง
ไม่ได้ทดสอบด้วยบุหรี่ แต่ทดสอบว่า “เปลวไฟลามขึ้นไปเร็วแค่ไหน” แบ่งวิธีทดสอบตามน้ำหนักความหนาของผ้า

🇬🇧 BS 5852: ต้นเพลิงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ Source 0-7

มาตรฐานนี้จะเปลี่ยน “แหล่งจุดไฟ” Source ให้ใหญ่และร้อนขึ้นเรื่อยๆ:

Source 0: บุหรี่คุกรุ่น ไม่มีเปลวไฟ
Source 1-3: เปลวไฟจากแก๊สจำลอง ไล่ตั้งแต่ไม้ขีดไฟ ไปจนถึงไฟแช็กที่เปลวใหญ่ขึ้น
Source 4-7 Cribs: ใช้ “กองไม้เล็กๆ” Wooden Crib) มาจุดไฟทับลงไปบนเบาะ ยิ่งเลขเยอะ กองไม้ก็ยิ่งใหญ่และไฟแรงขึ้น

ข้อควรจำ: การที่ผ้าผ่านการทดสอบไฟกองใหญ่ เช่น Source 5) ไม่ได้แปลว่าจะผ่านการทดสอบแบบคุกรุ่น Source 0) เสมอไป เพราะไฟแบบมีเปลวไฟกับไฟอมควัน ทำลายเส้นใยผ้าด้วยวิธีที่ต่างกัน

🇨🇳 GB 8624-2012: การตัดเกรดวัสดุของจีน

มาตรฐานนี้ไม่ได้บอกว่าใช้ไฟอะไรจุด แต่ดูผลลัพธ์รวมๆ แล้วตัดเกรดเหมือนผลสอบ:

A: ไม่ติดไฟ
B1: ติดไฟยาก
B2: ติดไฟได้
B3: ติดไฟง่าย

ข้อควรจำ: เกรด B1 ของจีน นำมาเทียบเป็นมาตรฐานอเมริกา NFPA) หรืออังกฤษ BS) ตรงๆ ไม่ได้ เพราะมีเกณฑ์ให้คะแนนคนละแบบ

การสื่อสารเรื่องสเปกผ้าให้ถูกต้อง

การระบุสเปกงาน ไม่ควรใช้คำว่า “ผ้าตัวนี้ทนไฟได้ ” เพราะมันผิดหลักการทดสอบ

ให้ระบุว่า: “ผ้านี้ผ่านการทดสอบ BS 5852 Source 5” หรือ “ผ้าม่านนี้ผ่านมาตรฐานการลามไฟ NFPA 701” การระบุแบบนี้จะทำให้สถาปนิก ผู้รับเหมา และผู้ออกแบบรู้ชัดเจนว่าสเปกผ้านี้เหมาะกับหน้างานหรือไม่

Nitas Tessile co., ltd. > Knowledge > Textile knowledge > จากประกายไฟถึงเถ้าถ่าน

11 กันยายน 202618 กันยายน 2026

GSM Round Sample Cutter

GSM Round Sample Cutter หรือ

เครื่องตัดผ้าแบบวงกลม (หาค่า GSM)
เครื่องตัดตัวอย่างแบบวงกลม 100 ตารางเซนติเมตร
เครื่องตัดกระดาษหาค่าน้ำหนัก
เครื่องวัดน้ำหนักผ้า

คือเครื่องมือสำคัญในห้องปฏิบัติการและอุตสาหกรรมสิ่งทอไปจนถึงบรรจุภัณฑ์ ที่ต้องการควบคุมคุณภาพน้ำหนักและความหนาแน่นของวัสดุ

คุณสมบัติ

พื้นที่การตัดแม่นยำ: ออกแบบมาเพื่อตัดชิ้นงานให้ได้พื้นที่ 100 ตารางเซนติเมตร (เท่ากับ 1/100 ของ 1 ตารางเมตร) พอดีเป๊ะ โดยมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 112.84 มิลลิเมตร

ใบมีดคมกริบ: ใช้ใบมีดคัตเตอร์คุณภาพสูงที่สามารถถอดเปลี่ยนได้ (มักติดตั้งไว้ 4 ใบมีดในเครื่องเดียว)
ความปลอดภัย: มีระบบล็อคนิรภัย (Safety Lock) เพื่อป้องกันใบมีดบาดมือเมื่อไม่ได้ใช้งาน
แผ่นรองตัด (Cutting Pad): มักใช้คู่กับแผ่นยาง แผ่นไม้ก๊อก หรือเขียงพลาสติก เพื่อรองรับแรงกดและช่วยให้รอยตัดขาดออกจากกันได้สมบูรณ์

ตัดอะไรได้บ้าง

เครื่องนี้ไม่ได้จำกัดแค่ในอุตสาหกรรมสิ่งทอ แต่ยังครอบคลุมวัสดุประเภทแบนเรียบเกือบทุกชนิดที่ต้องการหาน้ำหนักต่อตารางเมตร:

สิ่งทอ: ผ้าทอ, ผ้าถัก (Knit), ผ้าไม่ถักไม่ทอ (Non-woven), พรม, หนังแท้และหนังเทียม
กระดาษและบรรจุภัณฑ์: กระดาษพิมพ์, กระดาษลูกฟูก, กระดาษแข็ง
วัสดุอื่นๆ: ฟิล์มพลาสติก, ฟอยล์, โฟมแผ่นบาง

มาตรฐานการทดสอบ

เครื่องตัดตัวอย่างนี้ถูกผลิตขึ้นให้สอดคล้องกับมาตรฐานสากลในการทดสอบน้ำหนักวัสดุ: สิ่งทอ (Textiles): ASTM D3776, ISO 3801, BS 2471, JIS L1018

วิธีใช้งานและหาค่า GSM

การหาค่า GSM (Grams per Square Meter หรือ กรัมต่อตารางเมตร) คือการหาน้ำหนักของวัสดุนั้นๆ ในขนาด 1 ตารางเมตร ซึ่งทำได้ง่ายและรวดเร็ว ดังนี้:

เตรียมแผ่นรองตัดและชิ้นงาน:วางชิ้นงานให้เรียบตึง นำวัสดุที่ต้องการทดสอบไปวางบนแผ่นรองตัดให้เรียบที่สุด โดยใช้นิ้วลูบไม่ให้มีรอยยับหรือรอยย่น
วางเครื่องตัดและปลดล็อค: วางเครื่องตัด GSM ลงบนวัสดุ จากนั้นปลดสลักล็อคนิรภัยเพื่อให้แกนใบมีดสามารถกดลงไปสัมผัสเนื้อวัสดุได้
กดและหมุนเพื่อตัด:ใช้มือกดแป้นด้านบนลงไปให้แน่นทะลุวัสดุ แล้วหมุนด้ามจับเป็นวงกลม (ประมาณ 90 ถึง 360 องศา แล้วแต่รุ่น) จนวัสดุขาดออกจากกันเป็นชิ้นวงกลม

ชั่งน้ำหนักชิ้นงาน: นำชิ้นงานวงกลมที่ได้ไปชั่งบนเครื่องชั่งดิจิทัลความละเอียดสูง (แนะนำให้ใช้ทศนิยม 2-3 ตำแหน่ง) แล้วบันทึกค่าน้ำหนักเป็น “กรัม”

คำนวณค่า GSM: นำน้ำหนักที่ได้ไป คูณด้วย 100 จะได้ค่า GSM ของวัสดุนั้นทันที ตัวอย่าง: หากชั่งผ้าได้ 1.45 กรัม ให้นำ 1.45 x 100 = ผ้าผืนนี้มีน้ำหนัก 145 GSM

Nitas Tessile co., ltd. > Knowledge > Textile knowledge > GSM Round Sample Cutter

10 กันยายน 202618 กันยายน 2026

Blue Wool Standards

ในกระบวนการทดสอบความคงทนของสีต่อแสง Colour Fastness วงการสิ่งทอไม่สามารถใช้ “ชั่วโมงการตากแดดจริง” เป็นหน่วยวัดมาตรฐานได้ตายตัว เนื่องจากความเข้มของแสงแดดธรรมชาติในแต่ละวันและแต่ละพื้นที่บนโลกมีความแตกต่างกัน (เช่น แดดที่ดูไบ แดดที่ลอนดอน หรือแดดหน้าฝนกับหน้าร้อนย่อมไม่เท่ากัน)

นักวิทยาศาสตร์จึงคิดค้นตัวเทียบวัดกลางขึ้นมา ซึ่งก็คือ “Blue Wool Standards” (แถบผ้าขนสัตว์สีน้ำเงินมาตรฐาน) เพื่อใช้เป็นไม้บรรทัดสากลในการวัดปริมาณพลังงานแสง

Blue Wool Standards คืออะไร?

Blue Wool Standards คือ ชุดผ้าขนสัตว์ (Wool) ที่ย้อมด้วยสีย้อมสีน้ำเงินชนิดพิเศษ ซึ่งถูกออกแบบมาให้มีอัตราการซีดจางเมื่อโดนแสงในระดับที่กำหนดไว้อย่างแม่นยำ โดยถูกแบ่งออกเป็น 8 ระดับ (Scale 1 ถึง 8)

ระดับ 1: ซีดจางง่ายที่สุด (ไวต่อแสงมากที่สุด)
ระดับ 8: ซีดจางยากที่สุด (ทนทานต่อแสงสูงมาก)

ความพิเศษของ Blue Wool แต่ละเบอร์คือ เมื่อได้รับพลังงานแสงเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า (Double exposure) สีจะจางลงไปทีละหนึ่งระดับพอดี เช่น หากบลูวูลเบอร์ 1 เริ่มซีดจางเมื่อผ่านไป X ชั่วโมง บลูวูลเบอร์ 2 จะซีดจางในปริมาณที่เท่ากันเมื่อได้รับแสงนานเป็น 2 เท่า (2X ชั่วโมง) เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนถึงเบอร์ 8

ลักษณะโครงสร้างของชุดบลูวูล (ระดับ 1 ถึง 8)

ในห้องปฏิบัติการทดสอบ เวลาใส่แผ่นผ้าทดสอบเข้าไปในเครื่องจำลองแสง (Xenon Arc Chamber) จะมีการนำชุดผ้า Blue Wool (มักใช้เบอร์ 1 ถึง 8 ยาวเป็นแถบ) เข้าไปรับแสงพร้อมกันด้วย โดยพฤติกรรมของแต่ละเบอร์จะมีลักษณะดังนี้:

Blue Wool เบอร์ 1-3 (Low Fastness): กลุ่มนี้จะซีดจางค่อนข้างไว ใช้เป็นเกณฑ์วัดสำหรับผ้าแฟชั่นทั่วไปที่ไม่ได้เน้นตากแดดนาน
Blue Wool เบอร์ 4-5 (Medium Fastness): กลุ่มปานกลาง เริ่มทนแดดได้ดีขึ้น นิยมใช้เป็นเกณฑ์ขั้นต่ำสำหรับเสื้อผ้าใส่กลางแจ้งทั่วไป
Blue Wool เบอร์ 6-8 (High to Very High Fastness): กลุ่มทนทานสูงพิเศษ กลุ่มนี้สำคัญมากสำหรับเคหะสิ่งทอ เช่น ผ้าม่าน (Curtains) และผ้าบุเฟอร์นิเจอร์ (Upholstery) ที่ต้องโดนแดดเลียริมหน้าต่างทุกวัน ผ้าเกรดพรีเมียมมักจะต้องผ่านเกณฑ์ระดับ 6 หรือ 7 ขึ้นไป

การอ่านค่าร่วมกับ Blue Wool

ในการทดสอบจริง ช่างเทคนิคจะไม่ได้รอให้ผ้าบลูวูลทั้ง 8 เบอร์ซีดจนหมด แต่จะมี “จุดสิ้นสุดการทดสอบ” (End-point)อ้างอิงตามข้อกำหนด เช่น รอจนกระทั่งบลูวูลเบอร์ 4 ซีดจางลงไปเทียบเท่ากับเกณฑ์มาตรฐานความต่างสีระดับ Grey Scale 4

เมื่อถึงจุดนั้น เจ้าหน้าที่ะนำตัวอย่างผ้าของเรามาเทียบกับแถบ Blue Wool เพื่อดูว่า “สีของผ้าเราซีดจางไปเทียบเท่ากับบลูวูลเบอร์อะไร”

ตัวอย่างการอ่านผล: หากผลการทดสอบแจ้งว่าผ้าผืนนี้ได้ Grade 6 แปลว่า: ผ้าผืนนี้มีความทนทานต่อแสงเทียมในเครื่องทดสอบ เทียบเท่ากับการตากแดดจนทำให้บลูวูลเบอร์ 6 เริ่มซีดจาง ซึ่งถือว่าทนทานสูงมาก เหมาะสำหรับทำผ้าม่านในห้องรับแขกที่โดนแดดจัดตลอดวัน

Blue Wool Standards เปรียบเสมือน “นาฬิกาสากลและมาตรวัดความอดทนต่อแสง” ของอุตสาหกรรมผ้า ทำให้โรงงาน สถาปนิก นักออกแบบภายใน และผู้บริโภคทั่วโลกสามารถเข้าใจตรงกันได้ทันทีว่า ผ้าตัวนี้ทนแดดได้ดีแค่ไหน โดยไม่ต้องเถียงกันว่าแดดที่บ้านใครร้อนกว่ากัน

แล้วทำไมต้องเป็น “วูล” (Wool) หรือ ขนสัตว์?

เพราะเส้นใยขนสัตว์มีคุณสมบัติทางเคมีที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้มันตอบสนองต่อแสงยูวีได้อย่างสม่ำเสมอและเป็นระบบ ซึ่งจำเป็นมากสำหรับมาตรฐานการวัด

ความสม่ำเสมอ: ขนสัตว์มีโครงสร้างโปรตีนที่ซับซ้อน แต่มีความสม่ำเสมอสูงมากในระดับโมเลกุล ทำให้การย้อมสีน้ำเงิน (C.I. Vat Blue 1 หรือ Indigo) ติดทนและกระจายตัวได้ดีเยี่ยมบนพื้นผิว
ปฏิกิริยาต่อแสงที่คาดเดาได้: ขนสัตว์จะเสื่อมสภาพและซีดจางลงอย่างช้าๆ และเป็นสัดส่วนโดยตรงกับปริมาณพลังงานแสงที่ได้รับ นักวิทยาศาสตร์พบว่าอัตราการซีดจางนี้เป็นเส้นตรง (linear) ตามลำดับขั้นอย่างแม่นยำเมื่อเทียบกับความเข้มของแสง
เป็นเส้นใยมาตรฐานโลก: การใช้เส้นใยธรรมชาติอย่างขนสัตว์เป็นมาตรฐาน ทำให้การทดสอบสามารถทำซ้ำได้ทั่วโลก โดยอ้างอิงจากวัสดุเดียวกัน ไม่ว่าห้องปฏิบัติการจะอยู่ที่ไหนก็ตาม หากใช้ขนแกะมาตรฐานจากแหล่งเดียวกัน ก็จะได้ผลที่เปรียบเทียบกันได้

แล้วเป็นเส้นใยอื่นไม่ได้ เหรอ?

ในทางเทคนิค ไม่ได้ เพราะเส้นใยอื่น เช่น ฝ้าย โพลีเอสเตอร์ หรือไนลอน มีคุณสมบัติในการดูดซับรังสี UV และความคงทนของสีย้อมที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง หากนำผ้าฝ้ายมาย้อมสีน้ำเงินและใช้เป็นสเกลวัด อัตราการซีดจางจะไม่เป็นเส้นตรงตาม Blue Wool Scale มาตรฐาน 1-8 ทำให้ข้อมูลที่ได้ไม่มีความหมายในระดับสากลและเทียบกับคนอื่นไม่ได้

สรุปคือ ต้องเป็นขนสัตว์เท่านั้น เพื่อให้ได้ “ไม้บรรทัด” ที่เที่ยงตรงและวัดผลได้เหมือนกันทั่วโลก

แล้วทำไมต้องย้อมสีน้ำเงิน ?

สาเหตุที่ต้องใช้ “สีน้ำเงิน” ไม่ใช่สีดำ หรือสีอื่นๆ เป็นเพราะเฉดสีน้ำเงินตอบสนองต่อรังสี UV และพลังงานจากหลอด Xenon ในการซีดจางอย่างเป็นสเต็ปที่ชัดเจนและคาดเดาง่ายที่สุด โดยอัตราการจางจะลดหลั่นลงแบบเป็นเส้นตรงในแต่ละระดับ (Scale 1 ถึง 8) ซึ่งแตกต่างจากสีดำที่มักจะทนทานมากเกินไปหรือเปลี่ยนโทนสีเป็นสีเทาหรือน้ำตาลแทนที่จะค่อยๆ ซีดจางอย่างสม่ำเสมอ

ใช้สีดำไปเลยสิ อย่างไรก็ต้องไปเทียบกับ Grey Scale อยู่แล้ว?

การนำไปเทียบกับ Grey Scale นั้น ทำหน้าที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง โดย Blue Wool ใช้เป็น “แถบมาตรฐานรับแสง” เพื่อดูว่าผ้าได้รับพลังงานแสงไปมากแค่ไหนแล้ว (วัดความทนแสง) ในขณะที่ Grey Scale จะนำมาใช้ทีหลังเพื่อเป็น “ไม้บรรทัดวัดความต่างของสี” ระหว่างตัวอย่างผ้าก่อน-หลังทดสอบ หรือใช้เทียบกับความจางของบลูวูลแต่ละเบอร์ในการสรุปผลคะแนน

ดังนั้น สีน้ำเงินจึงมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับปฏิกิริยาต่อแสงยูวี ทำให้สามารถควบคุมคุณภาพการผลิตแถบมาตรฐานให้มีความสม่ำเสมอทั่วโลกได้ดีกว่าสีอื่นๆ และตอบโจทย์การทดสอบตามมาตรฐานสากลอย่างแท้จริง

4 กันยายน 202618 กันยายน 2026

UFAC Upholstered Furniture Action Council

มาตรฐานการทดสอบการลามไฟของวัสดุหุ้มเบาะตามเกณฑ์ UFAC

UFAC ย่อมาจาก Upholstered Furniture Action Council เป็นองค์กรไม่แสวงหากำไรของสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งขึ้นในปี 1978 โดยมีเป้าหมายสำคัญในการลดความเสี่ยงจากไฟไหม้ที่เริ่มต้นจากการตกหล่นของวัสดุที่กำลังคุกรุ่น ไฟที่เกิดจากแหล่งความร้อนแบบ Smouldering Ignition เช่น บุหรี่ที่ยังติดไฟอยู่ ที่เผลอวางทิ้งไว้กับเฟอร์นิเจอร์ เช่น โซฟา เก้าอี้ และเบาะ

วิธีการทดสอบ (Test Method)

การทดสอบมาตรฐาน UFAC เป็นการจำลองสถานการณ์การเกิดอุบัติเหตุที่พบได้บ่อย โดยมีขั้นตอนที่ตรงไปตรงมา ดังนี้:

นำตัวอย่างวัสดุ (Sample) ที่ต้องการทดสอบ ไปวางทับลงบนชั้นโฟมมาตรฐาน (Standard foam substrate)
นำ บุหรี่ที่กำลังติดไฟ (Burning cigarette) ไปวางสัมผัสลงบนตัวอย่างวัสดุนั้น
ปล่อยทิ้งไว้และทำการวัด “ความยาวของรอยไหม้เกรียม” (Char length) ที่เกิดขึ้นบนตัวอย่างวัสดุหลังจากที่ทดสอบเสร็จสิ้น

เกณฑ์การจัดระดับคลาส (Classification & Standard to Pass)

ผลจากการวัดความยาวของรอยไหม้ จะถูกนำมาจัดระดับแบ่งออกเป็น 2 คลาส (Class) เพื่อบ่งบอกถึงประสิทธิภาพในการต้านทานการลามไฟ ได้แก่:

UFAC Class I

เกณฑ์การวัด: รอยไหม้ (Char length) บนวัสดุจะต้องมีความยาว น้อยกว่า 1 3/4 นิ้ว (1.75 นิ้ว)
ความหมาย: วัสดุที่จัดอยู่ในคลาสนี้คือวัสดุที่ “สอบผ่าน” (Standard to Pass) เกณฑ์ความปลอดภัยขั้นสูง มีคุณสมบัติต้านทานการติดไฟแบบคุกรุ่นจากบุหรี่ได้ดีมาก หากมีบุหรี่ตกใส่ โอกาสที่ไฟจะลามจนเกิดเพลิงไหม้ใหญ่นั้นมีน้อยมาก จึงมีความปลอดภัยสูงที่สุดในการนำมาผลิตเฟอร์นิเจอร์

UFAC Class II

เกณฑ์การวัด: รอยไหม้ (Char length) บนวัสดุมีความยาว มากกว่า 1 3/4 นิ้ว
ความหมาย: วัสดุในคลาสนี้มีการลามไฟที่มากกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ ถือว่าไม่ผ่านมาตรฐานขั้นสูงสุด (Class 1) ของ UFAC วัสดุกลุ่มนี้อาจมีความเสี่ยงมากกว่าหากเกิดเหตุการณ์บุหรี่ตกใส่ และอาจต้องใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษหากนำมาใช้งาน

Class I กับ Class II ต่างกันอย่างไร?

ให้จำง่าย ๆ ว่า

UFAC Class I = ผ้าหยุดความเสียหายจากบุหรี่ไว้ได้ในพื้นที่เล็กกว่า
UFAC Class II = ความเสียหายลามออกไปมากกว่า จึงต้องพึ่งระบบ Barrier เพิ่มเติม
ดังนั้น Class I ถือว่ามีประสิทธิภาพด้าน Smouldering Ignition Resistance สูงกว่า Class II

บทสรุป

การแบ่งระดับ UFAC Class ช่วยให้ผู้ผลิตและผู้บริโภคสามารถประเมินความปลอดภัยของเฟอร์นิเจอร์ได้อย่างชัดเจน หากคุณกำลังมองหาวัสดุหุ้มโซฟาที่มีความปลอดภัยสูงสุดต่อการเกิดอัคคีภัย (โดยเฉพาะในพื้นที่ที่มีความเสี่ยงหรือมีผู้สูบบุหรี่) การเลือกใช้วัสดุที่ระบุว่าเป็น UFAC Class 1 จะเป็นตัวเลือกที่มั่นใจได้มากที่สุด

Nitas Tessile co., ltd. > Knowledge > Special fabric features > UFAC Upholstered Furniture Action Council

3 กันยายน 202618 กันยายน 2026

เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็น “เรยอน” ไปซะแล้ว

ทุกคนคงทราบกันอยู่แล้วว่าแกนหลักของเส้นใยจากพืช ไม่ว่าจะเป็นฝ้าย หรือ ลินิน ส่วนหลักนั้นคือ Cellulose เซลลูโลส แต่ด้วยการพัฒนาทางเทคโนโลยี ทำให้มีการคิดค้นปรับปรุงและพัฒนาเส้นใยชนิดใหม่ขึ้น โดยใช้ Cellulose มากำเนิดใหม่ เรียกว่า เส้นใยประดิษฐ์ Regenerated Fiber (Cellulose) การเกิดใหม่นี้มีเส้นใยอะไรบ้าง และแต่ละตัวผ่านกรรมวิธีเกิดในร่างมาอย่างไร มาดูกัน

1. การเกิดใหม่ที่ยังคงความเป็น Rayon (เรยอน)

กลุ่มนี้คือเส้นใยที่ยังคงโครงสร้างหลักของเซลลูโลสเอาไว้ แต่เปลี่ยนรูปแบบทางกายภาพให้ใช้งานได้ดีขึ้น

Viscose วิสคอส – ร่างแรก

ค.ศ. 1892 โดยนักเคมีชาวอังกฤษ (C.F. Cross, E.J. Bevan และ C. Beadle) และผลิตเชิงพาณิชย์สำเร็จโดยบริษัท Courtaulds ประเทศอังกฤษ
การขึ้นรูป: Wet Spinning (ฉีดลงอ่างของเหลวสารเคมีเพื่อทำปฏิกิริยาให้แข็งตัว)
คุณสมบัติ: เกิดจากการนำเยื่อไม้ทั่วไปมาละลายด้วยสารเคมีให้กลายเป็นของเหลวหนืดก่อนฉีดเป็นเส้นใย จุดเด่นคือความนุ่ม ทิ้งตัวสวยงาม และเงางามคล้ายไหม (ในงานผ้าม่าน การทิ้งตัวของเส้นใยกลุ่มนี้สร้างลอนที่สวยงามมาก) แต่มีข้อเสียคือความแข็งแรงจะลดลงฮวบฮาบเมื่อเปียกน้ำ

Modal โมดัล – ร่างอัปเกรดความเหนียว

ริเริ่มแนวคิดในญี่ปุ่นช่วงปี ค.ศ. 1951 ก่อนที่บริษัท Lenzing AG (ประเทศออสเตรีย) จะนำมาพัฒนาต่อยอดจนสำเร็จและทำตลาดในปี ค.ศ. 1964
การขึ้นรูป: Wet Spinning (ใช้กระบวนการคล้ายวิสคอส แต่ปรับสภาพอ่างสารเคมีแบบพิเศษ)
คุณสมบัติ: ใช้เยื่อจากไม้ต้นบีช (Beech wood) ปรับปรุงโครงสร้างทางเคมีให้มีความต้านทานการยืดตัวเมื่อเปียกน้ำ (High Wet Modulus) ซักแล้วไม่ย้วย ทนทานขึ้น แต่ยังคงสัมผัสที่นุ่มละมุน

Lyocell ไลโอเซลล์ – ร่างสมบูรณ์แบบ

ค.ศ. 1972 โดยบริษัท American Enka (สหรัฐอเมริกา) และถูกพัฒนาจนสมบูรณ์แบบเชิงพาณิชย์โดยบริษัท Courtaulds (อังกฤษ) ในช่วงปี 1990s
การขึ้นรูป: Dry-Jet Wet Spinning (ฉีดเส้นใยผ่านอากาศก่อนลงอ่างของเหลว กระบวนการนี้ช่วยดึงโครงสร้างโมเลกุลให้เรียงตัวแน่น)
คุณสมบัติ: นวัตกรรมขั้นสุด ใช้ไม้ต้นยูคาลิปตัส พร้อมระบบการผลิตแบบปิด (Closed-loop) ที่นำตัวทำละลายกลับมาใช้ใหม่ได้เกือบ 100% ปลอดภัยต่อสิ่งแวดล้อม และด้วยการขึ้นรูปผ่านอากาศก่อนลงอ่าง ทำให้เป็นเส้นใยที่แข็งแรงที่สุดในตระกูลนี้ ทนทานต่อการเสียดสีได้ดีเยี่ยม

Cupro คิวโปร (Cuprammonium Rayon) – ร่างชนชั้นสูง

ค.ศ. 1890 โดยชาวฝรั่งเศส แต่โด่งดังจากการผลิตเชิงพาณิชย์ในปี ค.ศ. 1899 โดยบริษัท J.P. Bemberg (เยอรมนี) ปัจจุบันบริษัท Asahi Kasei จากญี่ปุ่นเป็นผู้ผลิตรายใหญ่ที่สุด
การขึ้นรูป: Wet Spinning (ฉีดลงอ่างของเหลว)
คุณสมบัติ: เปลี่ยนวัตถุดิบจากเยื่อไม้เป็น Cotton Linter (ปุยฝ้ายเส้นสั้นรอบเมล็ด) ผ่านกระบวนการพิเศษจนได้เส้นใยที่ระบายอากาศและดูดซับความชื้นได้เหนือกว่าคอตตอนทั่วไป มักถูกขนานนามว่าเป็น “ไหมเทียม” ที่แท้จริง ให้สัมผัสเย็นลื่น นิยมใช้ในงานที่ต้องการความหรูหราขั้นสุด

Bamboo Cellulose – ร่างแฝงฟังก์ชันธรรมชาติ

นำมาใช้ในอุตสาหกรรมสิ่งทออย่างจริงจังช่วงปี ค.ศ. 2002 บุกเบิกโดยมหาวิทยาลัยปักกิ่ง และบริษัท Jigao Chemical Fibre ประเทศจีน
การขึ้นรูป: Wet Spinning (ใช้กระบวนการผลิตเดียวกับ Viscose แต่เปลี่ยนวัตถุดิบตั้งต้น)
คุณสมบัติ: การใช้เยื่อไผ่เป็นวัตถุดิบ นอกจากจะได้ความนุ่มลื่นและเย็นสบายแล้ว ยังสามารถดึงคุณสมบัติยับยั้งแบคทีเรียตามธรรมชาติของไผ่ มาใช้ประโยชน์ได้

2. การเกิดใหม่ที่ขยับเข้าใกล้ความเป็นใยสังเคราะห์ (Semi-synthetic)

Cellulose Diacetate ไดอะซิเตท – ร่างมาตรฐาน

มักถูกเรียกสั้นๆ ว่า “Acetate” ในวงการสิ่งทอ เป็นรูปแบบที่แพร่หลายที่สุด

พัฒนาและผลิตเชิงพาณิชย์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 โดยพี่น้องตระกูล Dreyfus ภายใต้บริษัท Celanese เช่นเดียวกับที่ระบุในข้อมูลหลัก โดยเริ่มมีการผลิตเส้นใยสำหรับสิ่งทออย่างจริงจังในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 1
การขึ้นรูป: Dry Spinning ฉีดสารละลายของ cellulose diacetate ในตัวทำละลาย (เช่น acetone) ผ่านอากาศร้อนเพื่อให้ตัวทำละลายระเหยออกและเส้นใยแข็งตัว
คุณสมบัติ: มีหมู่ hydroxyl เหลืออยู่มากกว่า Triacetate ทำให้มีความสามารถในการดูดความชื้นได้บ้าง (แม้จะน้อยกว่า Rayon), มีคุณสมบัติ Thermoplasticity (จดจำรูปทรงด้วยความร้อน) แต่ในระดับที่ต่ำกว่า Triacetate, จุดหลอมเหลวต่ำกว่า ทนความร้อนในการรีดได้น้อยกว่า, มีความเงางามคล้ายไหม (silky luster) และทิ้งตัวสวย (good drape) จึงนิยมใช้ทำผ้าซับใน (lining) และชุดราตรี

Cellulose Triacetate ไตรอะซิเตท – ร่างทนร้อนอัดพลีท

มีระดับการทำปฏิกิริยากับกรดอะซิติกที่สูงกว่า (complete acetylation) ทำให้มีหมู่ hydroxyl เหลืออยู่น้อยมาก

ค.ศ. 1950 เริ่มมีการผลิตและได้รับความนิยมในชื่อการค้าเช่น Arnel ของ Celanese และ Tricel ของ Courtaulds
การขึ้นรูป: Dry Spinning เช่นเดียวกัน แต่ใช้ตัวทำละลายที่แตกต่างและมีความเฉพาะเจาะจงสูง (เช่น methylene chloride mixed with alcohol) เนื่องจากไม่ละลายใน acetone เหมือน Diacetate
คุณสมบัติ: มีโครงสร้างเป็นผลึก (crystalline) มากกว่า และมีความเป็นกึ่งสังเคราะห์สูงกว่า, มีความโดดเด่นอย่างยิ่งในเรื่อง “ความสามารถในการจดจำรูปทรงด้วยความร้อน” (Thermoplasticity)สามารถผ่านกระบวนการ Heat-setting เพื่อ อัดพลีทหรือจับจีบถาวร ได้ดีเยี่ยมและคงทนกว่า Diacetate และ Rayon ทุกชนิด, มีจุดหลอมเหลวสูงกว่า ทนความร้อนในการรีดได้ดีกว่า, ดูดความชื้นน้อยมาก แห้งไว และทนต่อการยับได้ดี (easy care/wash-and-wear)

เปรียบเทียบให้เห็นภาพง่ายๆ การฉีดเส้นใยวิสคอส (Wet Spinning) กับการทำเส้นขนมจีน

การฉีดเส้นใยวิสคอส Wet Spinning	การทำเส้นขนมจีน
สารละลายพลาสติกหนืด (Viscose Dope) เนื้อไม้ที่ละลายเคมีแล้ว	แป้งขนมจีนเหลว แป้งข้าวเจ้าผสมแป้งมันและน้ำ นวดจนหนืด
หัวปั่น (Spinneret) หัวโลหะที่มีรูเล็กๆ จำนวนมาก	ที่หยอดขนมจีน/ถุงบีบ กระป๋องโลหะหรือถุงที่มีรูที่ก้น
ปั๊มสารละลายผ่านรูเล็กๆ	บีบแป้งผ่านรูเล็กๆ
อ่างสารเคมี (Coagulation Bath) เกิดปฏิกิริยาเคมีทันทีทำให้พลาสติกแข็งตัวเป็นเส้น	น้ำเดือด ความร้อนทำความสุกให้แป้ง แป้งจึงจับตัวกันแข็งเป็นเส้น

บทสรุป

การเกิดใหม่นี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความสำเร็จในการแปลงร่าง Regenerated Cellulose ผ่านกระบวนการทางเคมีและวิศวกรรมการปั่นเส้นใยที่แตกต่างกัน ซึ่งเป็นข้อพิสูจน์เชิงรูปธรรมว่าเราสามารถนำวัสดุฐานชีวภาพจากธรรมชาติมาทำการวิศวกรรมใหม่เพื่อตอบโจทย์การใช้งานได้อย่างไร้ขีดจำกัด โดยกระบวนการเหล่านี้ได้สร้างสรรค์กลุ่มเส้นใยที่มีชื่อเรียกเฉพาะอันเป็นเอกลักษณ์ เพิ่มเติมขึ้นมาจากกลุ่มเส้นใยธรรมชาติและเส้นใยสังเคราะห์จากพอลิเมอร์ดั้งเดิมที่คุ้นเคย ในมิติของคุณสมบัติที่เป็นประโยชน์ต่อวัสดุเคหะสิ่งทอนั้น เส้นใยกลุ่ม Regenerated Fiber โดดเด่นอย่างยิ่งในเรื่องความสามารถในการติดสี (Dye Affinity) ที่ยอดเยี่ยม ซึ่งกินสีได้ดีกว่าเส้นใยธรรมชาติปกติ ส่งผลให้สามารถย้อมสีได้สดใส อิ่มตัว และให้เฉดสีที่หนักแน่นกว่า นอกจากนี้ ด้วยปฏิกิริยาต่อสีย้อมที่แตกต่างกันระหว่างวัสดุ ยังช่วยเปิดกว้างความเป็นไปได้ในการสร้างสรรค์สไตล์ผ้าที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการย้อมให้เกิดเฉดสีที่แตกต่างกันหลายระดับ หรือการย้อมแยกสี การสร้างมิติ ของความด้าน เงา จากเอกลักษณ์ของชนิดเส้นใยนั้นๆ เช่น การผสม โพลีเอสเตอร์ กับ คอตตอน หรือ เรยอน และเส้นใย Regenerated อื่นๆ ในผืนผ้าเดียวกัน

ผ้าของนิทัสที่มีส่วนผสมของ
Rayon: 30094 BRANDON
Viscose: 30053 ATLANTIS, 30066 PARADISO, 40060 EBRU ART, 10570 LOFT
Bamboo Cellulose: 90056 BAMBAM

Nitas Tessile co., ltd. > Knowledge > Textile knowledge > เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็น “เรยอน” ไปซะแล้ว

7 กรกฎาคม 202618 กันยายน 2026

ตะเข็บโซฟาแบบนี้ เรียกว่าอะไร

แค่ “ตะเข็บโซฟาเปลี่ยน” ก็เปลี่ยนสไตล์เปลี่ยนอารมณ์การตกแต่งของบ้านคุณได้

เวลาที่เราเลือกซื้อหรือสั่งทำเฟอร์นิเจอร์ชิ้นสำคัญอย่าง “โซฟา” หรือ “อาร์มแชร์” หลายคนมักจะโฟกัสไปที่รูปทรง สีสัน หรือประเภทของวัสดุอย่างผ้าและหนัง แต่รู้หรือไม่ว่า ดีเทลเล็กๆ ที่มักถูกมองข้ามอย่าง “รอยเย็บตะเข็บ” (Seam) นั้น มีอิทธิพลอย่างมากในการกำหนดมู้ดแอนด์โทนและสไตล์ของเฟอร์นิเจอร์ชิ้นนั้นๆ

วันนี้ Nitas Tessile จะพาคุณไปเจาะลึกและทำความรู้จักกับ 6 รูปแบบตะเข็บโซฟายอดฮิต ที่จะช่วยให้คุณสื่อสารกับช่างหรือนักออกแบบได้ตรงใจมากยิ่งขึ้นในการสั่งทำเฟอร์นิเจอร์ครั้งต่อไป

1. ตะเข็บเรียบ (Blind Seam / Plain Seam)

นี่คือรูปแบบรอยเย็บที่เบสิกและเป็นที่นิยมที่สุด ลักษณะเด่นคือการเย็บประกบผ้าหรือหนังแล้วซ่อนรอยเย็บไว้ด้านใน ทำให้เมื่อมองจากด้านนอกจะเห็นเพียงเส้นรอยต่อที่เรียบเนียน

แต่ในตะเข็บที่ดูธรรมดานี้ ถ้าเราพลิกตะเข็บหลังผ้าดูก็อาจจะเจอริมผ้าที่ลุ่ยอยู่ หรืออาจเจอการกุ๊นเก็บริมผ้า หรือถ้าเจอช่างเย็บที่มีความประณีต ก็จะเย็บFrench Seam หรือที่ช่างเย็บมักเรียกว่า ตะเข็บแบบเข้าถ้ำ ก็จะมีความเรียบร้อยมองไม่เห็นริมผ้า

สไตล์ที่เหมาะ: มินิมอล (Minimal), โมเดิร์น (Modern) และคอนเทมโพรารี (Contemporary) เพราะให้ความรู้สึกเรียบง่าย สบายตา และดูสะอาดสะอ้าน

2. ตะเข็บเกย (Lapped Seam)

เป็นการนำชิ้นผ้าหรือหนังมาวางเกยทับกันแล้วเย็บทับลงไป ทำให้เกิดเส้นสายที่ดูมีมิติและเท็กซ์เจอร์ที่ชัดเจนกว่าตะเข็บแบบเรียบ

สไตล์ที่เหมาะ: อินดัสเทรียล (Industrial) หรืองานหนังแท้ เพราะช่วยดึงความดิบเท่และโชว์ความหนาของวัสดุได้อย่างโดดเด่น

3. ตะเข็บเดินด้ายคู่ (Double-Stitched Seam)

เป็นการเย็บโชว์เส้นด้ายคู่ขนานกันสองเส้นอย่างประณีต นอกจากจะให้ความสวยงามและเพิ่มดีเทลให้เฟอร์นิเจอร์ดูมีราคาแล้ว ข้อดีสำคัญคือช่วยเพิ่มความแข็งแรงทนทานให้กับรอยต่อได้เป็นอย่างดี

สไตล์ที่เหมาะ: คลาสสิก (Classic), ลักชูรี (Luxury) และโซฟาหนังที่ต้องการความทนทานสูง

4. ตะเข็บกุ๊นเชือก (Piping Seam)

ตะเข็บแบบนี้จะมีการสอดเชือกเส้นเล็กๆ หุ้มด้วยผ้าหรือหนัง เย็บแทรกเข้าไปตรงรอยต่อของตะเข็บ ช่วยเน้นเส้นขอบ (Outline) ของโซฟาหรือหมอนอิงให้ดูคมชัด เป็นทรงสวยงาม และป้องกันการลุ่ยของขอบผ้า

สไตล์ที่เหมาะ: ทรานสิชันนัล (Transitional) หรือเฟอร์นิเจอร์ที่ต้องการเน้นรูปทรงเรขาคณิตให้ดูเป๊ะและมีลูกเล่น

5. ตะเข็บปีกนก (Flange Seam)

ลักษณะของตะเข็บปีกนกคือการเย็บเหลือขอบผ้าหรือหนังยื่นออกมาจากรอยต่อประมาณ 1-2 ซม. คล้ายกับปีกเล็กๆ ให้ความรู้สึกที่ดูพลิ้วไหว ไม่แข็งกระด้าง

สไตล์ที่เหมาะ: โบฮีเมียน (Bohemian), ชาเลต์ (Chalet) หรือโซฟาสไตล์แคชชวลที่เน้นความนุ่มนวล ผ่อนคลาย และดูเป็นกันเอง

6. ตะเข็บฟูกฝรั่งเศส (French Mattress Seam)

ตะเข็บที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวสูงมาก โดยจะมีการเย็บจับจีบที่ขอบให้ดูนูนขึ้นมาคล้ายกับขอบของที่นอนหรือฟูกในสมัยโบราณ เป็นงานฝีมือที่ต้องอาศัยความประณีตของช่างเย็บ

สไตล์ที่เหมาะ: วินเทจ (Vintage), เชบบี้ชิค (Shabby Chic) หรืองานบุที่ต้องการกลิ่นอายความคลาสสิก หรูหรา และมีเสน่ห์แบบย้อนยุค

เห็นไหมว่าแค่เปลี่ยนรูปแบบ “ตะเข็บ” อารมณ์ของเฟอร์นิเจอร์ก็เปลี่ยนไปได้อย่างสิ้นเชิง การทำความเข้าใจรายละเอียดเหล่านี้ จะช่วยให้คุณสนุกกับการตกแต่งบ้าน และได้โซฟาที่สะท้อนตัวตนของคุณออกมาได้ดีที่สุด

หากคุณกำลังมองหาวัสดุผ้าบุเฟอร์นิเจอร์และหนังเทียมคุณภาพสูง ที่พร้อมตอบโจทย์ทุกการออกแบบและทุกรูปแบบรอยเย็บ สามารถเข้ามาค้นหาแรงบันดาลใจและเลือกชมสินค้าได้ที่ Showroom Nitas Tessile สุขุมวิท 89

Nitas Tessile co., ltd. > Knowledge > General knowledge > ตะเข็บโซฟาแบบนี้ เรียกว่าอะไร

18 กุมภาพันธ์ 202618 กันยายน 2026

ผ้ากว้าง 1 หน้าผ้า ยาว 1 หลา หนักกี่กรัม จะรู้ได้ยังไง

การคำนวณน้ำหนักผ้าจากหน่วย GSM (Grams per Square Meter) ให้เป็น น้ำหนักรวมตามจำนวนหลา เป็นทักษะที่สำคัญมาก โดยเฉพาะงานม่านมอเตอร์ เพราะมอเตอร์แต่ละรุ่นจะมีขีดจำกัดในการรับน้ำหนัก (Load Capacity) หากคำนวณพลาดอาจทำให้มอเตอร์ทำงานหนักเกินไปหรือพังเร็วขึ้น

การเปลี่ยนค่า GSM เป็นน้ำหนักผ้าต่อหลา สำหรับงานม่านมอเตอร์

ในการนำเข้าผ้าจากต่างประเทศ มาตรฐานสากลจะระบุน้ำหนักเป็น GSM หรือกรัมต่อตารางเมตร ซึ่งเป็นค่าน้ำหนักที่คงที่ของเนื้อผ้านั้นๆ แต่ในประเทศไทยเราซื้อขายผ้าเป็น “หลา” และผ้าแต่ละม้วนมี “หน้าผ้า (Width)” ไม่เท่ากัน ดังนั้นเราจึงต้องแปลงค่าเหล่านี้เพื่อให้ได้น้ำหนักที่แท้จริงของผ้าม่านหนึ่งผืน

ความแตกต่างที่สำคัญ

เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนขึ้น ลองนึกถึงการชั่งน้ำหนักผ้า 2 วิธีนี้:

GSM (Grams per Square Meter): คือการตัดผ้าเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 1 x 1 เมตร แล้วนำมาชั่ง วิธีนี้เป็นมาตรฐานสากลเพราะไม่ว่าผ้าจะหน้ากว้างเท่าไหร่ ค่า GSM จะคงที่เสมอเพื่อบอกความหนา/ความหนาแน่นของเนื้อผ้า
G/Y (Grams per Linear Yard): คือการตัดผ้าตามความยาว 1 หลา (91.44 ซม.) โดยที่ “ความกว้าง” เท่ากับหน้าผ้าจริง (เช่น 137, 150, 300 เซนติเมตร) แล้วนำมาชั่ง
- ข้อดี: ช่วยให้คนทำผ้าหรือโรงงานคำนวณน้ำหนักรวมของผ้าทั้งม้วนได้ง่ายขึ้น หรือใช้คำนวณค่าขนส่งได้แม่นยำกว่า เพราะน้ำหนักนี้รวมความกว้างของผ้าเข้าไปแล้ว

ทำความรู้จักกับหน่วยวัดที่เกี่ยวข้อง

GSM (g/m²): น้ำหนักผ้าต่อพื้นที่ 1 x 1 เมตร
หน้าผ้า (Width): ในที่นี้สมมุติคือ 140 ซม. (หรือ 1.40 เมตร)
ความยาว (Length): 1 หลา เท่ากับ 0.9144 เมตร

สูตรการคำนวณน้ำหนักผ้าต่อ 1 หลา

1: หาน้ำหนักผ้า ยาว 1 เมตร กว้าง 1 หน้าผ้า

น้ำหนักต่อเมตร GSM (กรัม) x หน้าผ้า (เมตร)

ตัวอย่าง: ผ้า 300 GSM x หน้ากว้าง 1.40 เมตร = 420 กรัม/หน้าผ้ายาวหนึ่งเมตร

2: แปลงจาก “เมตร” เป็น “หลา”

เนื่องจาก 1 หลา ยาวเพียง 0.9144 เมตร น้ำหนักต่อหลาจึงต้องน้อยกว่าน้ำหนักต่อเมตร

420 x 0.9144 = 384.05 กรัม(หลาต่อหน้าผ้า)

ปวดหัวใช่ม๊ะ เราทำสูตรคำนวณสำเร็จรูปให้แล้ว เพียง ใส่ น้ำหนัก GSM และ ความกว้างหน้าผ้า เท่านั้นจบเลย

ข้อควรระวังสำหรับม่านมอเตอร์

ในการเลือกมอเตอร์ นอกจากน้ำหนักผ้าที่คุณคำนวณได้แล้ว อย่าลืมบวกปัจจัยเหล่านี้เพิ่มเข้าไปด้วย:

น้ำหนักอุปกรณ์: รางม่าน, ลูกล้อ, และชายถ่วง (Lead weight) มักจะบวกเพิ่มอีกประมาณ 1-2 กิโลกรัม ตามความยาวราง
แรงเสียดทาน (Friction): หากรางมีความโค้ง หรือผ้าม่านมีความฝืด มอเตอร์จะต้องออกแรงมากกว่าน้ำหนักจริง
Safety Factor: ควรเลือกมอเตอร์ที่รับน้ำหนักได้มากกว่าน้ำหนักรวมที่คำนวณได้ประมาณ 20-30% เพื่อการใช้งานที่ยาวนาน

Nitas Tessile co., ltd. > Knowledge > Textile knowledge > ผ้ากว้าง 1 หน้าผ้า ยาว 1 หลา หนักกี่กรัม จะรู้ได้ยังไง