ISO 8191: Furniture – Assessment of the ignitability of upholstered furniture.
ISO 8191: เฟอร์นิเจอร์ – การประเมินความสามารถในการติดไฟของเฟอร์นิเจอร์หุ้มเบาะ
แบ่งออกเป็น 2 พาร์ทหลักเช่นเดียวกัน โดยแยกตามประเภทของแหล่งกำเนิดประกายไฟ:
- ISO 8191-1: Part 1: Ignition source: smouldering cigarette
ประเมินด้วยแหล่งกำเนิดประกายไฟจากก้นบุหรี่ที่กำลังคุไหม้ - ISO 8191-2: Part 2: Ignition source: match-flame equivalent
ประเมินด้วยแหล่งกำเนิดประกายไฟจากเปลวไฟเทียบเท่าไม้ขีดไฟ
วิธีการทดสอบ (Testing Method)
กระบวนการจำลองเหตุการณ์อุบัติเหตุที่อาจเกิดขึ้นได้จริงบนโซฟาหรือเก้าอี้หุ้มเบาะ:
- การเตรียมชิ้นงาน: ใช้แท่นทดสอบจำลอง (Test Rig) ที่ทำมุม 90 องศา (พนักพิงและเบาะนั่ง) จากนั้นนำผ้าที่จะทดสอบมาหุ้มลงบนฟองน้ำโพลียูรีเทนมาตรฐาน (Standard Polyurethane Foam)
- วิธีทดสอบ Part 1 (Cigarette): นำก้นบุหรี่ที่จุดจนคุไฟ วางลงตรงบริเวณรอยต่อ (ซอกมุม) ระหว่างพนักพิงและเบาะนั่ง ปล่อยทิ้งไว้ให้ไหม้จนหมด
- วิธีทดสอบ Part 2 (Match Equivalent): ใช้เปลวไฟจากท่อพ่นก๊าซบิวเทน (ตั้งความสูงเปลวไฟที่ 35 มิลลิเมตร) จ่อเข้าไปที่บริเวณซอกมุมของเบาะเป็นระยะเวลา 15 วินาที จากนั้นดึงแหล่งกำเนิดไฟออก
การอ่านผล (Interpretation of Results)
ประเมินพฤติกรรมของวัสดุ (ผ้าและฟองน้ำ) ว่าลุกลามหรือไม่:
- การอ่านผล Part 1: สังเกตการณ์ต่อเนื่อง (ปกติคือ 60 นาที) หากไม่มีไฟลุกเป็นเปลว (Flaming) และไม่มีการคุไหม้ที่ลุกลามกินพื้นที่กว้างออกไปจากจุดที่วางก้นบุหรี่ (Progressive smouldering) ถือว่าวัสดุนั้นผ่านการทดสอบ
- การอ่านผล Part 2: หลังจากดึงท่อก๊าซออกไปแล้ว เปลวไฟบนชิ้นงานทดสอบจะต้องดับลงได้เองภายใน 120 วินาที และจะต้องไม่เกิดการคุไหม้หรือควันลุกลามต่อจากนั้น
การให้คะแนน (Scoring / Rating)
ไม่มีการให้คะแนนเป็นระดับ (ไม่มี Class หรือ Grade) แต่จะตัดสินเพียงแค่ ผ่าน (Pass) หรือ ไม่ผ่าน (Fail)
ในรายงานผลการทดสอบ (Test Report) จากห้องปฏิบัติการ จะระบุด้วยคำศัพท์ทางเทคนิคคือ:
- NI (Non-Ignition): ไม่เกิดการติดไฟที่ลุกลาม = ผ่าน (Pass)
- I (Ignition): เกิดการติดไฟที่ลุกลาม = ไม่ผ่าน (Fail)
มาตรฐานที่เทียบเคียงกับ ISO 8191 ใช้วิธีการและเกณฑ์เดียวกัน คือ BS EN 1021